ถึงแม้พ่อจะไม่อยู่กับฉันแต่ความรู้สึกเหมือนพ่อของฉันอยู่กับฉันตลอดเวลา

สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาเล่าเรื่อง คำนี้ไม่เคยลืม ทำไมนั้นหรอค่ะก็เพราะว่าทที่ตั้งชื่อนี้เป็นสิ่งที่ฉันประทับใจมาตลอดตั้งแต่เมื่อฉันจำความได้นั้นก็คือคำว่า"พ่อ"ไงล่ะค่ะ คือว่า ตอนฉันเด็กๆพ่อเนี้ยแหละค่ะจะเป็นคนดูฉันมาตลอดตั้งแต่คลอดเลยทีเดียว พ่อก็จะคอยพาฉันไปโน้นไปนี้อยู่เรื่อยๆทั้งๆที่ฉันก็ไม่ร้องนะค่ะ ทำทุกอย่างไม่ว่าจะป้อนข้าว อาบน้ำแต่งตัว พาฉันเข้านอน ทำอย่างงี้ตลอดจนฉันได้ตั้งไข่เพื่อนที่จะเดินเตาะแตะไป ฉันเดินได้ก็เพราะพ่ออีกนั้นแหละ ยิ่งจะเดินได้ก็ยิ่งพาไปเที่ยวเยอะเลย ยิ่งนึกก็ยิ่งรักพ่อมากๆๆ แล้วที่ฉันและครอบรัวอาศัยอยู่เป๋นชุมชุนเล็กๆ และที่สำคัญครอบครัวเราก็เป็นที่รู้จักไปทั่วชุมชุนถ้าใครไม่รู้จักเชยมากๆ และฉันก็เป็นที่เอ็นดู(อิอิ ไม่ได้ชมนะค่ะมันเรื่องจริ้งงง) และนี้แหละค่ะ เมื่อฉันได้หนึ่งขวบ สองเดือน เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันพ่อฉันล้มป่วย มันเป็นสิ่งที่ฉันจะจำเหตุการณ์ของพ่อทั้งหมด ถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่ฉันก็มีความสุขที่มันล้นใจเลยทีเดียว และเมื่อฉันได้รู้ของเรื่องพ่อที่มีให้ฉันตอนเล็กๆ "จนมากระทั้งทางโรงเรียน"ได้มีงานวันพ่อจัดขึ้นมันเป็นสิ่งแรกที่จะทำให้พ่อนั้นก็คือการวาดภาพเกี่ยวกับพ่อและเมื่อฉันได้วาดจากเรื่องราวของพ่อ ที่ฉันนึกก็คือสิ่งที่ฉันวาดนี้พ่ออาจเห็นผลงานของฉันได้จากสวรรค์และฉันก็วาดด้วยฝีมือพร้อมกับกำลังใจที่พร้อม จนฉันได้ที่หนึ่ง มันเป็นสิ่งที่ฉันสามารถทำให้พ่อได้"ถึงแม้พ่อของฉันจะไม่อยู่กับฉันแต่ความรู้สึกเหมือนพ่อของฉันอยู่กับฉันตลอดเวลา"