ในการเรียนการสอนปัจจุบัน กระผมพยายามถ่ายทอดความรู้ในเชิงวิชาการให้เป็นประสบการณ์กับผู้เรียนให้ได้มากที่สุด แต่หลังจากนั้นเมื่อลูกศิษย์ของกระผมออกจากห้องเรียนไปแล้ว ร่องรอยของกิจกรรมการสอนจากลูกศิษย์อยู่ในสภาพเหมือนการฉายหลังวิก นึกภาพตามกันดู เปลือกลูกอม กระดาษทิชชู ถุงใส่ขนมบางอย่าง เก้าอี้โต๊ะที่กระจัดกระจาย เครื่องปรับอากาศที่โดนเอาใจใส่มากเป็นอันดับแรกของการเข้าเรียน แต่จะไม่มีใครให้ความสนใจเลยหลังจากกิจกรรมการเรียนการสอนจบลง สวิชต์ไฟฟ้าที่การเปิดจะใช้นิ้วขวางตามแนวของแผงไฟและรูดเปิดมันทันทีตามจำนวนหลอดไฟทั้งหมดที่มี โต๊ะเก้าอี้ ที่สวยงามเป็นระเบียบไม่สามารถเห็นสภาพเดิมได้เลย
วิธีการของผมก็คือต้องพยายามพูดซ้ำหลังจากการเรียนการสอนจบลง ในทุกๆๆครั้งไปเป็นเวลาไม่น้อยกว่า 15 สัปดาห์ เพื่อให้ช่วยกันทำความสะอาด เก็บสิ่งต่างๆที่ผู้สอนไม่เคยให้นำเข้าห้องเรียน ผมพยายามคิดหาวิธีการใดที่จะทำให้คุณสมบัติการเอาใจใส่ต่อทรัพย์สินส่วนร่วม การดูแลทรัพยากรของชาติ ให้คงติดตัวพวกเขาไปโดยไม่ต้องมีคนมีกระตุ้นเตือนอยู่ตลอดเวลา
สิ่งต่างๆๆเหล่านี้ผมจะหาวิธีการใด มาทำให้เกิดขึ้นกับตัวของเยาวชนในปัจจุบัน ผมคงต้องหามันต่อไป.....
ดีค่ะ..พูดทุกวัน คงจะได้ผลบ้างในสักวัน กับสักคน
ขอบคุณครับ กำลังฝึกเขียนอยู่ครับ ช่วยแนะนำด้วยครับ