ความหวังดียังมีให้กันเสมอ

ขอบคุณที่ยังรักกัน

 

            เริ่มบันทึกก็นึกว่าเกี่ยวกับเรื่องความรัก  แต่จริงก็ใช่ค่ะแต่เป็นความรักที่เรามีให้กับน้อง ๆ นิสิตที่เราเคยดูแลเขาเกี่ยวกับงานที่เราทำ  ไม่ว่ารุ่นไหน ๆ ก็มีความรู้สึกผูกพันกับพวกเขาเป็นพิเศษ   ทุกครั้งที่ได้ช่วยเหลือน้องเขาเกี่ยวกับการดำเนินของกิจกรรมขององค์กร  ก็มีความรู้สึกเต็มใจและมีความสุขมากถึงแม้ว่าจะผ่านไปหลาย ๆ รุ่น  แต่น้องก็ยังไม่เคยลืมผู้เขียน   หลังจากที่เขาจบการศึกษาแล้ว  พวกเขาเหล่านั้นก็เปลี่ยนกันแวะเวียนมาเยี่ยมผู้เขียนอยู่บ่อย ๆ และชวนไปโน้นไปนี่อยู่เรื่อย ๆ  และยังเลี้ยงข้าวผู้เขียนอยู่เป็นประจำ   แต่บางคนจบไปก็รอสมัครงานที่มหาวิทยาลัยที่ตนเองจบ  และที่สำคัญเขาอยากมาอยู่หน่วยงานกับผู้เขียน   หลายต่อหลายคน เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่างานที่กองกิจการนิสิต  เป็นงานที่จุกจิก  และทำงานไม่ค่อยเป็นเวลา   เนื่องจากทำงานเกี่ยวกับนิสิต  ซึ่งเราจะต้องตื่นตัวอยู่เสมอ   แต่พวกเขาก็เขาก็ยินดีที่จะอยู่เพื่อทำงานที่ตนเองรัก   แต่แตกต่างที่สถานะกัน    จะอย่างไรก็ตาม   วันนี้ก็อยากบอกพวกเขาว่า  “ขอบคุณที่ยังรักกันเสมอ”   และอยากบอกพวกเขาอีกว่า   “เราก็รักเขาเช่นกัน”