เช้านี้  ได้กินข้าว และพูดคุยกับแม่บ้าน  ที่มาในงานเลี้ยงรุ่นที่สระบุรี  ที่มีลุกรุ่นราวคราวเดียวกัน

 

บางคนไม่กล้าที่จะเล่าความจริงเรื่องของลูกให้เราฟัง  ทั้งๆที่เรารู้เรื่องของลูกเธอหมดแล้ว 

 

แต่บางคนกล้าและเล่าเรื่องของลูกในกรณีที่  ลูกค่อนข้างมีปัญหา

 

ซึ่งครูอ้อยก็บอกกับเธอว่า  การเลี้ยงลูก  ให้คิดเหมือนกับว่า  เราเล่นว่าวอยู่  ว่าวที่มีสายเชือกยาวมาก  บางวันเราต้องปล่อยให้สายเชือกยาวออกไปมากๆแบบหย่อนๆ  แต่บางวันเราต้องดึงกลับมา ก่อนที่ว่าว จะตกลงบนพื้นดิน

 

*****

 

ลูกของครูอ้อยทุกคน  ต่างกันมาก  จนคนเป็นแม่อย่างครูอ้อย  ไม่สามารถที่จะเลี้ยงลูก  ด้วยวิธีเดิมที่เหมือนกัน 

 

ลูกบางคน....ไม่ต้องเลี้ยงดูมาก เหมือนกับต้นไม้ที่เติบโตได้เอง   แต่ลูกอีกคนหนึ่ง  ต้องประคบประหงม  ช่วยเหลือทุกเรื่องสุดท้าย ก็ต้องพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์  ประมาณ  บุญกรรมทำแต่งกันมาอย่างไร  ก็จะได้รับบุญและวาสนามาอย่างนั้น.....ตกแต่งเพิ่มเติมอย่างไร  ก็ไม่มีความหมาย