การบูชาพระศิวะ ความเชื่อตามลัทธิโยคะ การร่ายรำฟ้อนเสียงดนตรีของอินเดียในปัจจุบันนั้นแล...

ยุคก่อนศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

        หลักฐานที่ค้นพบได้ว่าอินเดียเป็นศูนย์กลางชุมชนชาวโลกมีเผ่าพันธุ์คนเราอาศัยอยู่มาแต่ดึกดำบรรพ์ ต่อมาในช่วงก่อน พ.ศ. 3000 ปีอินเดียได้ปรากฏเป็นแหล่งภูมิปัญญาที่สำคัญทางเอเชีย  คนอินเดียได้บรรลุถึงวัฒนธรรมอันสูงส่ง

        ในปี พ.ศ. 2405 รัฐบาลอินเดียได้ตั้งสมาคมทางโบราณคดีค้นคว้าด้านนี้อย่างจริงจัง มีผู้นำคือ เซอร์  จอห์น  มาร์แชล ( Sir  John  Marshall ) ได้ค้นพบวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำสินธูอยู่ในแถบรัฐปัญจาบคือซากเมือง ( Harappa ) และในอีก 1 ปี ต่อมาเจอซากเมืองโมเฮ็นโจดาโร ( Mohenjo  Daro ) อยู่ในแถบรัฐสินธ์

 คาดกันว่าคงเป็นวัฒนธรรมของเผ่าชนมิลักขะหรือพวกดราวิเดียน ( Dravidians ) ถือว่าเป็นเผ่าชนที่ค้นพบพวกแรกที่มีความเจริญสูงในอินเดีย

 เพราะพวกเขารู้จักสร้างชุมชนให้น่าอยู่มีถนนหนทางและสถานที่เก็บกักน้ำไว้ใช้ดื่มอาบมีการสร้างท่อระบายน้ำ  รู้จักทำอิฐถือปูนสร้างที่อยู่อาศัย  รู้จักสร้างตู้เย็นโบราณเก็บกักอาหารมียุ้งเก็บเมล็ดพืชพันธุ์เอาไว้ทำกินและเพาะปลูกโดยการทำไร่เลื่อนลอย

        นอกจากนี้พวกเขายังมีร่องรอยการค้าขายมีการติดต่อสัมพันธไมตรีกับชนเผ่าอื่น ๆ มีการล่องเรือไปค้าขายทางทะเลทั้งบริเวณใกล้ไกลไปถึงทะเลอาหรับ โดยนำพาเอาภูมิปัญญาติดตามไปด้วยช่วยเผยแผ่อารยธรรมฮารัปปาไปทุกที่ 

 ต่อมาพวกเขาก็ถูกทำลายอาจจะโดยภัยทางธรรมชาติหรือได้รับการทำลายโดยเผ่าชนอื่นที่เคลื่อนย้ายเข้ามาประจำที่และครอบครองแผ่นดินอินเดียหรือชมพูทวีปทั้งหมดทำให้วัฒนธรรมฮารัปปาและโมเฮ็นโจดาโรเลือนหายไปและก่อเกิดเผ่าชนอารยันที่มีถิ่นฐานในแดนเมโสโปเตเมียร์เคลื่อนเข้ามาแทนนี้

โดยเข้ามาทางช่องเขาไคเบอร์ (  Kyber ) และทางช่องเขาโบลัน ( Bolan ) วัฒนธรรมอื่น ๆ บุกเข้ามาอินเดียแต่ได้มาผสมผสานกลมกลืนเข้ากับวัฒนธรรมอินเดียดั้งเดิมยังมีร่องรอยให้เห็นวัฒนธรรมยุคฮารัปปาและโมเฮ็นโจดาโร เช่น

 มีการท่องมนต์บวงสรวงสังเวย มีการบูชาพระศิวะ มีความเชื่อตามลัทธิโยคะ  การร่ายรำฟ้อนเสียงดนตรีของอินเดียในปัจจุบันนั้นแล...