เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงกีฬาสีของ โรงเรียน ตอนนั้นฉันอยู่ ม.1 คณะสีนิลุบล(ฟ้า) ประมาณกลางเทอมที่ 1 รุ่นพี่ ม.4 มาถามหา คนที่ต้องการเดินพาเหรดกีฬาสี เพื่อนๆของฉันครึ่งห้องสมัคร ลงเดินพาเหรด ในจำนวนนั้นก็มีฉันอยู่ด้วย การฝึกซ้อมเดินพาเหรดเกิดขึ้นในสัปดาห์ถัดมา ตามที่ได้ตกลงกันไว้ ว่าจะซ้อมกันในตอนเย็นหลังเลิกเรียนของทุกวัน และอาจจะเลิกซ้อมกันเย็นหน่อยประมาณ 4 โมงครึ่ง พี่ๆได้ขอร้องให้น้องๆทุกคนโทรไปบอกผู้ปกครองให้เรียบร้อย ในช่วงแรกของการฝึกซ้อม พี่ๆให้จำตำแหน่งที่ยืนกัน สอนวิธีการเดินให้เข้ากับจังหวะ และฝึกเดินให้ชินกับจังหวะ ทำอย่างนี้เสมอๆเป็นเวลา1 เดือน ต่อมาก็ฝึกการเดินเลี้ยวโค้ง และกลับตัว มันยากที่จะเดินพร้อมเพรียงกันได้ เวลาที่ต้องเดินเลี้ยวให้พร้อมกันทีละ 5 คนแบบหน้ากระดาน แล้วปัญหาก็เกิดขึ้นพี่ๆเขาบอกว่าเดินกันเหมือนงูเลื้อยเลย (><) บางคนเดินช้าไป บางคนก็เดินเร็วไป พวกเราและพี่ๆก็ช่วยกันคิดมาหลายวิธี ทั้งเอาแขนคล้องกัน กอดคอกัน จับมือกัน เอาผ้ามาผูกขาติดกัน แรกๆก็มีหกล้มบางแต่ไม่ค่อย เจ็บมาก แต่พอได้ฝึกไป เรื่อยๆก็เริ่มทำได้ และทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เวลาเดินต้องอาศัยความสามัคคีมากๆ เมื่อมาถึงช่วงกีฬาสีในเทอม 2 เราจริงจังกันมากขึ้น ในวันเปิดงานกีฬาสี ขบวนพาเหรดจะเริ่มเดินตั้งแต่วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี มาถึงโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ระหว่างที่เดินมาก็มีประชาชนถ่ายรูป(ทำให้เขินกันมาก^///^) พวกเราทำได้ดีทั้งเดินเลี้ยวโค้ง และกลับตัวจนพี่ประธานสีชม พอมาถึงช่วงประกาศรางวัลขบวนพาเหรด มันเป็นวินาทีแห่งความตื่นเต้น เราจับมือกัน ขอให้ได้ที่1 แล้วกรรมการก็ประกาศ "รางวัลที่1 ได้แก่คณะสี...นิลุบล!!" ประธานคณะสีออกไปรับถ้วยรางวัล พวกเรากระโดดกัน รองตะโกนออกมาด้วยความดีใจ คนที่ตีกลองก็ตีรัวเป็นชุด พวกเรายิ้มให้กัน ทุกคนยิ้มให้กับความพยายาม ความสามัคคีที่ทำร่วมกันมาตลอด ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังไม่เคยลืม เป็นวันที่มีความสุขมากๆเลย (^w^)
