. . เป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้การเล่าเรื่องของเราออกมาดีหรือไม่ดี
คำถาม: การเป็นผู้เล่าเรื่องที่ดีนั้นเป็นอย่างไร? เล่าอย่างไรจึงจะทำให้เรื่องที่เล่านั้นน่าสนใจ?
 
คำตอบ: สิ่งแรกที่เราจะต้องทำความเข้าใจก็คือ ต้องอย่านำการเล่าเรื่องที่เราพูดกันนี้ (ในบริบทของ KM) ไปสับสนปนเปกับการพูดคุยทั่วไปนะครับ เพราะวงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (ลปรร.) แบบ KM นั้น ก่อนที่จะมาคุยกันได้ ต้องมั่นใจแล้วว่าผู้ที่จะมาร่วมวงนั้นเป็น “คุณกิจตัวจริง” คือเป็นผู้ที่ทำกิจกรรมนั้นมากับมือ มีความรู้ในเรื่องดังกล่าวติดตัวมา ที่เราเรียกว่า “ความรู้มือหนึ่ง” คือมีประสบการณ์ตรงจากการได้ Practice ในเรื่องนั้นๆ ดังนั้นผู้ที่เข้ามาร่วมวงจึงเป็นผู้ที่ให้ความสำคัญและสนใจในประเด็นดังกล่าวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
 
การที่เรากังวลเกี่ยวกับฝั่งผู้เล่า (ผู้พูด) เป็นเพราะในการตั้งวงคุย (ลปรร.) ส่วนใหญ่ เราให้ความสำคัญกับการฟังน้อยเกินไป ปัญหาส่วนใหญ่หากมองให้ดีๆ จะพบว่ามาจากฝั่ง “ผู้ฟัง” หลายๆ ครั้งพบว่าไม่ว่าผู้เล่าจะเล่าได้ดีแค่ไหน หากผู้ฟังไม่ใส่ใจ ไม่สนใจฟัง พลังในการเล่าเรื่องก็ลดน้อยลงไปโดยปริยาย การจัดวง ลปรร. ที่ดี จะต้องมีการเตรียมผู้ฟัง การที่หน่วยงานต่างๆ จัดวง ลปรร. ขึ้นมา โดยเชิญ (บังคับ) ผู้ที่ไม่สนใจ หรือไม่เกี่ยวข้องให้ (ต้อง) เข้ามาร่วมวง ถือว่าเป็นการก้าวผิดตั้งแต่ก้าวแรก
 
สำหรับเรื่องเทคนิคการเล่าเรื่องที่ดี สิ่งที่สำคัญผมว่าอยู่ตรงที่ ต้องเล่าแล้ว “เห็นภาพ” คือต้องเล่าให้เห็นบริบท (Context) ไม่ใช่เล่าเฉพาะส่วนที่เป็น “เนื้อๆ (Content)” โดยที่ผู้ฟังยังมองไม่เห็นภาพ (ฉาก) มองไม่เห็น “ตัวละคร” การเล่าเรื่องที่ดีต้องทำให้ผู้ฟังมี “อารมณ์ร่วม” ไปกับผู้เล่า หากผู้เล่าเข้าใจพื้นฐานของผู้ฟังก็จะทำให้การสื่อสาร (ส่งสาร) มีประสิทธิผลมากยิ่งขึ้น
 
แต่ถ้าจะให้ผมสรุป ผมก็ยังมองว่าการเตรียมผู้ฟังนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด คือต้องเป็นการฟังแบบที่หยุดความคิดได้ ฟังแบบที่ไม่ติดกรอบ (กรอบความชอบหรือความเชื่อที่ติดตัวมา) เป็นการฟังอย่างมีปฏิสัมพันธ์ เพราะการฟังแบบที่ว่านี้เป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้การเล่าเรื่องของเราออกมาดีหรือไม่ดีนั่นเอง !