ความจริงวันนี้เข้าบ้านช้ากว่าปกติ เนื่องจากต้องไปทำธุระหลายเรื่อง  และพรุ่งนี้อาจตื่นสายได้เพราะไม่ต้องไปทำงานแต่ไปราชการที่กรุงเทพมหานครแทน  จึงควรเขียนบันทึกเล่าเรื่องที่อยากจะเล่าก่อนนอน 

         จากบันทึก  แมวมาหาหมามาสู่  ได้มีลูกหมาสีดำมาอยู่ด้วยและตั้งชื่อว่า "ลูกหมี"  วันแรกที่ลูกหมีเข้ามาอยู่มีอาการผิดปกติคือวิ่งวนตลอดทั้งคืน  เหนื่อยก็นอนพักและลุกขึ้นมาวิ่งใหม่อีก  วันอาทิตย์กลางวันคิดว่าหายเหงาหายคิดถึงบ้านแล้ว  เห็นวิ่งเล่นและดูเป็นปกติดี กินข้าวกินน้ำได้  แต่กลางคืนแอบไปนอนใต้ตู้เมื่อตื่นนอนก็ออกมาวิ่งอีกเหมือนเดิม 

         เช้าวันจันทร์เปิดประตูรั้วให้ทั้งคณะ  ทุกตัวกลับมาส่วนลูกหมีนอนใต้ท้องรถ  จนกระทั่งฉันจะไปโรงเรียนไม่พบลูกหมีจึงออกตามไปอีกซอยเห็นเดินโซเซไม่ตรงทาง  จึงไปอุ้มแต่ลูกหมีไม่ให้อุ้ม ทำท่าจะกัด  มีน้ำลายฟูมปากเล็กน้อยคิดว่าไปกินอะไรมา  นำมาล้างปากและเช็ดตัว  ตอนเย็นพบว่าลูกหมีตัวสั่นแบบชักกระตุก วิ่งชนข้าวของสะเปะสะปะ  และวิ่งไม่หยุด จึงโทรศัพท์ไปหาสัตวแพทย์ จึงลงความเห็นว่า "เป็นสุนัขบ้าหรือมีอาการทางประสาทปนอยู่ด้วย"  เพราะดวงตามีสีแดง  จึงจับเข้ากรงขังไว้ก่อน 

         เรื่องที่สองประจำวันไม่พ้นคุณสี่ขา  เจ้าเฉินหลงหายไปตั้งแต่ก่อนเที่ยง  เนื่องจากทำประตูรั้วใหม่  เจ้าหลงจึงถูกขังให้อยู่ในบริเวณบ้านแต่มีความสามารถเหยียบกระถางต้นไม้ปีนกำแพงรั้วไปเที่ยวได้แต่เข้าบ้านไม่ได้  สองวันแรกนั้นนอนรอหน้าประตู  แต่วันนี้เพื่อนบ้านโทรศัพท์ไปบอกว่าหายหน้าไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงวัน  สามทุ่มแล้วยังไม่เห็นวี่แวว  จึงลงทุนเปิดบล็อกของคุณยาย     และทำตามวิธีการที่คุณยายทำกับเจ้าเดล  บังเอิญที่บ้านซื้อหม้อสำหรับนึ่งข้าวเหนียวมาไว้  แต่ไม่เคยนำมาใช้เลย  ทำไปก็นึกขำตัวเองว่า "มันจะขลังหรือเปล่าเพราะหม้อนึ่งยังไม่เคยใช้เลย" ลงไปเปิดประตูรั้วพอมีช่องทางให้เข้า  ประมาณ ๕ ทุ่มครึ่งลองไปเรียกหาอีกครั้ง  เห็นเดินมาอยู่แต่ไม่กล้าเข้าบ้านมอมแมมมาเต็มที่เลย  ตอนนี้ได้ยินเสียงเข้านอนแล้ว ขอขอบคุณพิธีภูมิปัญญาของคุณยาย 

        เรื่องโง่เป็นเรื่องที่สาม  คือตอนเย็นไปร้านตัดผมแต่ไม่มีที่จอดรถจึงไปจอดไกลหน่อย  เมื่อไปถึงร้านช่างบอกให้คอยถึง ๒ ชั่วโมง ได้ชวนกันไปไปเดินเล่นที่ตลาดริมน้ำ  น้องที่โรงเรียนไปด้วยคนหนึ่งบอกให้ฉันล้อคกุญแจกันขโมย  ฉันลังเลเล็กน้อยเพราะยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องการใช้งาน  เอาก็เอาไม่ใช่เรื่องยาก ง่ายจริง ๆ  แต่...ตอนจะกลับบ้านเมื่อเปิดกุญแจล็อคแล้ว  กำลังจะติดเครื่องปรากฏว่าเหยียบเบรคไม่ลง  ลองติดเครื่องก็ไม่ติด  งุนงงกับรถที่มีอายุเพียง ๖ วันเครื่องไม่ติดเป็นไปไม่ได้  จึงหยิบคู่มือเบรคมาดู "หากกุญแจยังล็อคอยู่ล้อและเครื่องจะไม่ทำงาน" ฮา ๆ ๆ ๆ ๆ คนเดินผ่านไปมามองกันใหญ่คิดว่าเราสองคนโจรกรรมรถแน่เลย  ตัดสินใจโทรหาน้องอีกคนเขารีบมาแก้ไขให้ เพราะขั้นตอนการล็อคผิดวิธี "ที่จริงมันง่ายหละ"  แต่ฉันโง่ที่ไม่เรียนรู้มัน 

         เรื่องที่สี่โง่ยิ่งกว่า  เก็บเสื้อผ้าเตรียมยัดใส่กระเป๋าแต่ไม่มีปัญญาเปิดกระเป๋า  ทั้ง ๆ ที่เป็นกระเป๋าที่ถูกใช้มาทุกครั้งที่เดินทาง และไม่ได้ล็อคกุญแจหรือรหัส  หมดปัญญาจึงเปลี่ยนกระเป๋าเป็นทางเลือกที่ดี 

           การเรียนรู้เท่านั้นจะทำให้เกิดปัญหาน้อยลงหรือไม่เกิดปัญหาเลย ไม่ว่าเรื่องการช่วยเจ้าลูกหมีเพราะความสงสาร   การทำประตูรั้วคิดว่าจะป้องกันหมาออกนอกบ้าน   การใช้ล็อค  การเก็บและดูแลกระเป๋า  แม้ว่าจะมีเหตุการณ์อันน่ายุ่งและดูเหมือนวุ่นวาย  ยิ่งเล่าวกวนสับสน  แต่ฉันไม่ยุ่งใจและไม่สับสนกับจิตใจ  ถือเป็นเรื่องราวประจำวันแต่ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน  ขำ ๆไปกับความโง่ของตัวเองเสียมากกว่า