“กลุ่มเฮฮาศาสตร์” เป็นความสนใจของฉันมากใน GotoKnow ขณะนั้นฉันได้ติดตามอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา และไม่เคยพลาดกับการอ่านบันทึกเกี่ยวกับกิจกรรมเพื่อความอยู่ร่มเย็นเป็นสุขของคนในสังคม จุดสนใจจึงแคบลงมาอย่างมีเป้าหมาย“ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ”  เฝ้ารออย่างใจจดจ่อว่าเขาจะจัดกิจกรรมกันที่ไหนอีก เมื่อไรจะต้องไปค้นพบให้ได้ และได้เขียนเม้นท์พ่อครูบาเพียงไม่กี่เม้นท์

         ๒๒ มกราคม ๒๕๒๒ พ่อครูบาสุทธินันท์และคณะ ไปเยี่ยมที่โรงเรียนโดยไม่ได้นัดหมาย ทำความปลาบปลื้มให้กับครูและนักเรียนมาก

         ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๒ ได้มีโอกาสไปบ้านพ่อครูบาเป็นครั้งแรกและหลังจากนั้นได้นำนักเรียน คณะครู ผู้บริหารโรงเรียนไปเรียนรู้ที่สวนป่ามหาชีวาลัยอิสาน ของพ่อครูบาสุทธินันท์ ถึง ๓ ครั้ง   นอกจากได้ไปเรียนรู้หลักสูตรนอกตำราแล้วพ่อครูบาสุทธินันท์ ได้ช่วยอนุเคราะห์ลูกหมูเหมยซาน ๔ ตัว และต้นไม้เศรษฐกิจ “เอกมหาชัย” ๑๐๐ ต้น ให้แก่โรงเรียน  และผู้ใหญ่ใจดีกลุ่มหนึ่งได้ให้ความอนุเคราะห์ช่วยเหลือสนับทุนการศึกษาแก่นักเรียน ตามที่เคยเล่าในบันทึกที่ผ่านมา  บทเรียนรู้ที่ได้รับจากกลุ่มเฮฮาศาสตร์นับว่าเป็นศาสตร์ที่ไม่หยุดนิ่ง   สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวเฮฮาศาสตร์ก็คือ "การแสดงความรักต่อกันด้วยการกอด" และเป็นแรงบันดาลใจในการตัดสินใจหรือเลือกที่จะทำความดี

        ขณะนั้นการเขียนบันทึกของฉันได้พัฒนาขึ้นบ้างแล้วเพราะมีเรื่องให้เขียน  ทำให้นักเรียน และโรงเรียนได้รับความอนุเคราะห์จากหน่วยงานอื่น ๆ ทั้งที่เป็นสมาชิกชาว GotoKnow และเป็นผู้อ่านที่ติดตามอ่านเรื่องเล่าในบันทึก ร่วมใจให้ความช่วยเหลือสิ่งของ หนังสือ ทุนการศึกษาและกิจกรรมการเรียนรู้นอกห้องเรียน รวมทั้งค่ายฯ และเป็นที่มาของค่าย "รวมพลคนต่างวัย หัวใจใฝ่เรียนรู้ ค่ายไร้กรอบแต่ไม่ไร้ใจ GotoKnow จัดให้ผู้ใหญ่ใจดีสนับสนุน"

        "เมื่อนึกถึงมิตรภาพความสัมพันธ์จากพี่น้องชาวบล็อก ฉันอยากจะกางแผนที่ประเทศไทยแล้วใส่ชื่อของแต่ละท่านลงไปในจังหวัดที่ท่านเหล่านั้นอยู่ "

          ตอนแรกตั้งใจจะให้ชื่อบันทึกนี้ว่า "สะพานบุญ" โดยจะเล่าว่าการเขียนบล็อกได้เป็นสื่อกลางให้มีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน  และเก็บความสำคัญของบันทึกเก่ามารวมกันอีกครั้งอย่างย่อ ๆ แต่เขียนไป ๆ รู้สึกว่าเขียนยากเหลือเกิน  แม้ว่าจะนำไดอารีมากางอ่านแล้วก็ตาม กลัวการขาดตกบกพร่อง สื่อความผิดพลาดอาจจะทำให้สูญเสียมิตรภาพที่ดีงามหรือเป็นการทำร้ายจิตใจของท่านผู้เกี่ยวข้องก็อาจเป็นได้แม้ว่าไม่เจตนาก็ตาม

         บันทึกฉบับนี้ได้เริ่มต้นตั้งแต่ ๐๙.๐๐ น. และลบทิ้งไปหลายตอนแล้ว เมื่อเห็นว่าน่าจะเป็นบทเรียนรู้ด้านความเป็นอุปสรรคของการเขียนบล็อก  จึงได้ตั้งใจเขียนต่อ  อาจเป็นเพราะได้ตั้งชื่อเรื่องไว้ก่อน  และแต่ละเรื่องเคยลงบันทึกมาก่อนแล้วทั้งนั้น  ต่างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นปัจจุบันจะเขียนได้ไม่ยาก  เล่าไปตามความจริงและอ่านตรวจทาน หรือเขียนไปแก้ไป ไม่นานก็เขียนจบได้อย่างรวดเร็ว