นิทานคติสอนใจ

ลาแก่ตกบ่อ

นานมาแล้วมีชาวนาคนหนึ่งเลี้ยงลาไว้ตัวหนึ่งซึ่งแก่มากแล้ว  วันหนึ่งชาวนาพาลาแก่ออกไปข้างนอก  มันเดินซุ่มซ่ามตกลงบ่อแห่งหนึ่ง  มันร้องครวญครางเป็นเวลานาน  ชาวนาพยายามคิดหาวิธีช่วยให้มันขึ้นมา  ในที่สุดชาวนาก็คิดได้ว่า  เจ้าลาก็แก่เกินไปแล้ว  อีกอย่างบ่อนี้ก็ต้องกลบ ไม่คุ้มที่จะช่วยเจ้าลาขึ้นมา  ชาวนาจึงไปขอแรงเพื่อนบ้านมาช่วยกันกลบบ่อ ทุกคนใช้พลั่วตักดินสาดลงไปในบ่อ  ครั้งแรกที่ดินถูกหลังลา มันตกใจและรู้ชะตากรรมของตนทันทีมันร้องโหยหวน  แต่สักพักหนึ่งมันเงียบไปทำให้ทุกคนแปลกใจ  หลังจากที่ชาวนาตักดินใส่ในบ่อได้สัดสองสามพลั่ว  เขาก็เหลือบมองลงไปในบ่อ  เขารู้สึกประหลาดใจที่เมื่อทุกคนสาดดินลงไปถูกหลังลา  มันจะสะบัดดินออกจากหลัง  แล้วก้าวขึ้นไปเหยียบบนดินเหล่านั้น ยิ่งทุกคนเร่งระดมสาดดินลงไปมากเท่าไหร่  มันจะก้าวขึ้นมาได้เร็วมากยิ่งขึ้น  ในไม่ช้าทุกคนต่างประหลาดใจที่เจ้าลาสามารถหลุดหลุดพ้นจากปากบ่อได้ในที่สุด

                นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  อุปสรรคต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามาหาเราในชีวิตเปรียบเสมือนดินที่สาดเข้ามาหาเรา  จงอย่าท้อถอยและยอมแพ้  แต่จงแก้ไขเพื่อที่เราจะได้เหยียบมันก้าวสูงขึ้นเรื่อย ๆ  ครั้งแรกเจ้าลายังคงตกใจและร้องโหยหวน  แต่หลังจากมันสงบและคิดได้  วิกฤตก็กลับกลายเป็นโอกาส  ถ้ามันยอมแพ้ตั้งแต่ตอนแรก  โดยไม่คิดที่จะดิ้นรน  ชีวิตมันคงถูกตัดสินโดยคนอื่นไปแล้ว