ตอนนี้ผู้เขียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแล้วครับ  ขอเล่าต่อจากบันทึกนี้จากเมื่อวานหน่อยนะครับ  วันก่อนผู้เขียนได้ครูเก่าทำเรื่อง world café ด้วย แต่หัวข้อเป็นเรื่องการวิจัย จริงๆแล้วให้ครูเก่าของผู้เขียนได้ฝึกการฟังและจับประเด็นเรื่องหัวข้อวิจัยได้

 

ครูเก่าผู้เขียน

   เมื่อวานผู้เขียนให้ครูเก่าได้ฝึกการสร้างเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย  ตอนนำเสนอมีครูท่านหนึ่งถามว่าแล้วเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องเอาไปทำอะไร เลยต้องวนกลับมาบอกว่า เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องจะเป็นหัวข้อที่อ้างอิงทฤษฏีว่าในงานหัวใจที่ใกล้เคียงกับของเรามีใครทำเรื่องอะไรไว้บ้าง มีงานวิจัยหรือทฤษฏีใดบ้างที่สอดคล้องงานวิจัยของเราเมื่อเราอภิปรายผล

ครูรุ่นใหม่

  ผู้เขียนไม่ได้หวังให้ครูทำงานวิจัยที่ยากเกินไปอยากให้ครูเก่าทำงานวิจัยพัฒนาการเรียนการสอนของตนเอง หรืองานวิจัยที่พัฒนางานประจำ(Routine to research) หรือที่เราเรียกย่อๆว่า R2R

ครูออกแบบเครื่องมือในการวิจัย

  ตอนที่คุณครูช่วยกันระดมความคิดว่า งานวิจัยของตนเองนั้นจะวิเคราะห์ข้อมูลอย่างไร ตอนคุณครูนำเสนอจะได้แนวคิดที่ชัดเจนจากการซักถามของเพื่อนครูด้วยกันเลยเป็นการเรียนรู้จากกระบวนการกลุ่ม(วิทยากรขี้เกียจบรรยาย ฮา)

  มีหลายประเด็นที่ครูเริ่มชัดเจนขึ้น เช่น ประชากร กลุ่มตัวอย่าง การวิเคราะห์ข้อมูลและการอภิปรายผล

ตัวอย่างงานวิจัยของครู

  ผู้เขียนพบว่าการเป็นวิทยากรกระบวนการได้เรียนรู้เสมอ ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องเดียวกันแต่ต่างกลุ่มผู้เข้าร่วมกิจกรรม  ตอนแรกๆมีการแย่งกันมาถือกระดาษเพื่อนำเสนอ ผู้เขียนเลยเอาโต๊ะมาวางสองตัวเป็นที่ติดกระดาษ (ดูไกลๆเหมือนบอร์ดเหมือนกันนะครับ ฮา)

ร่างงานวิจัยของครู

   ผู้เขียนชอบกิจกรรมที่ทำที่โรงเรียนเก่ามาก ทำแล้วมีความสุข ครูเก่าตั้งใจมาก จนผู้เขียนทึ่งๆ  เลยพยายามบอกว่า ถึงจะอายุมากแค่ไหนแต่ก็ยังมีไฟอยู่ (ฮาจริงๆ)

 

 

ผู้เขียนได้ไปเยี่ยมคุณครูเก่าๆตั้งหลายท่านในภาพครูคณิตศาสตร์ท่านอาจารย์เสนีย์และครูภาษาไทยท่านอาจารย์พงศ์จันทร์ บำรุงศักดิ์(แซวครูเก่าบาปไหมเนี่ย)

 

  การได้เห็นครูเก่า ยิ้มหัวเราะ ได้เรียนรู้แบบไม่ต้องสอน เป็นความสุขอย่างหนึ่งของคนทำงานครับ  ขอบคุณครูเก่าทุกๆท่านที่ให้ความเมตตาที่ทำให้ผู้เขียนมีวันนี้ ขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่านมากครับที่เข้ามาอ่าน…