วันนี้ครบรอบ ๓ ปีของน้องpoo  ในชุมชนของสังคมเสมือน GotoKnow  ทำให้อยากเขียนถึงความรู้สึกที่ไม่เคยบอกใครและแม้กระทั่งตัวน้องปูเอง  จึงเปิดสมุดบันทึกอ่านเรื่องเล่าที่ผ่านมา  ในหน้าสมุดเรื่องเล่าของเดือนตุลาคม ๒๕๕๒

           เวลา ๘ เดือนที่แล้ว  วันนั้นฉันอยู่สงขลา  น้องอ๋อยแอมแปร์~natadeeส่งโทรศัพท์ให้สายหนึ่ง  เราก็คุยกันอย่างไม่มีอะไรกางกั้นเหมือนกับเคยเจอกันมานานแล้ว  นัดแนะกันโดยปลายสายน้องpooวางแผนการท่องเที่ยวอย่างเลิศหรู และทำใหฉันต้องฝันตามไปด้วย..."เกาะยาวน้อย" ไปชมวิถีชีวิตชาวเลที่สงบเงียบสัก ๒ วัน 

           เมื่อได้มาเจอกันจริง ๆ วันเวลาที่เรานัดกันมันผ่านไปแล้ว  น้องpooฝ่าสายฝนมาหาที่โรงแรมแห่งหนึ่งในภูเก็ต  และเดินออกไปชมเมืองกัน  จนกระทั่งท่านอัยการและน้องนิวมารับไปเที่ยวเขารัง ทราบว่าวันนี้น้องปูลาหยุดทำงาน ๑ วัน   น้องปูมีบุคลิกภาพเหมือนความคิดที่จำลองไว้ในบันทึกทุกอย่าง

           ตอนเย็นเราจะแยกย้ายกันเข้าที่พัก ดูเหมือนแต่ละคนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง  ทันทีน้องpoo บอกกับฉันว่า  "พี่คิมจะไม่ให้ปูเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อหรือคะ" แล้วเราก็ทานข้าวมื้อเย็นด้วยกัน น้องปูส่งฉันที่โรงแรม  วันต่อมาน้องปูทำงานแต่เราก็ติดต่อกันทางสายตลอดเวลา

          วันกลับฉันลาน้องปูทางสาย  ก่อนเวลาเล็กน้อยเพียงไม่ถึง ๕ นาทีน้องปูรีบติดตามมาส่งฉันพร้อมกับของที่ระลึก  และถ่ายภาพกันตามธรรมเนียม  เมื่อวันที่ฉันจากไปฉันเก็บจำความรู้สึกที่แสนประทับใจของทุกคน ไม่เคยลืม  

        "พี่คิมจะไม่ให้ปูเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อหรือคะ" เป็นเสียงที่ประทับใจและก้องอยู่ในความรู้สึกตลอดเวลา  เป็นน้ำเสียงที่ออกมาจากใจจริง และเต็มไปด้วยความอบอุ่น จริงใจ เมื่อคิดถึงน้ำใจอันงดงามของพี่น้องชาวใต้เสียงนี้จึงเตือนมาในความทรงจำเสมอ ความประทับใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวฉันมันยากที่จะบรรยายความรู้สึก แต่มันเป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืม   ดีใจและสุขใจมากที่ได้มีโอกาสถ่ายทอดความรู้สึกถึงน้องปูผ่านบันทึกนี้

          วันนี้ครบรอบ ๓ ปีของน้องpoo  ในชุมชนของสังคมเสมือน GotoKnow จึงขอให้น้องปูยอดหญิงแห่งอันดามัน มีความสุข มีความอบอุ่นด้วยความรัก ความงดงามของมิตรภาพตลอดไปและหวังว่า "สักวันหนึ่งคงจะได้ไปเก็บความฝันที่เกาะยาว" ค่ะ

 

ภาพเหล่านี้เป็นความระลึกถึงค่ะ