หลังพักกลางวันวันนี้มีประชุมเรื่องราวเล็ก ๆ ของครู  บังเอิญน้ำดื่มในตู้เย็นหมดเกลี้ยง  น้ำที่อยู่ในถังก็หมด  เนื่องจากคุณครูแหววที่ทำหน้าที่เสมือนแม่บ้านดูแลเรื่องนี้อยู่ ลากิจเพราะหลานสาวแต่งงาน  ฉันจึงไปตามนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ มา ๒ คน  กำลังจะสั่งให้ไปซื้อน้ำดื่มที่ร้านค้าหน้าโรงเรียน 

        ผอ.รวดเร็วกว่า  สั่งเด็กทั้งสองคนว่า "ไปซื้อน้ำดื่มหน้าโรงเรียนมา ๑ ขวดนะ " หมายถึงน้ำดื่มขวดขนาดใหญ่

       ส่วนฉันสั่งต่ออีกว่า "น้ำแข็งก้อน ๒ ถุงด้วยด่วน เขียนบิลโรงเรียนไว้ก่อน" 

        รวดเร็วตามสั่ง  หลังจากที่คณะครูเข้าห้องประชุม  "เด็กคนแรกถือน้ำดื่มมาส่งให้ฉัน ๑ ขวด และอีกคนถือถุงน้ำแข็งแบบเป็นก้อนสี่เหลี่ยมข้างละก้อน"  ฉันรับขวดและน้ำแข็งนั้นไว้และอธิบายใหม่อีกครั้งและให้เด็กทบทวนเรื่องที่สื่อออกไป  ไม่นานนักกลับมาพร้อมน้ำดื่มขวดใหญ่และน้ำแข็งอนามัย ๒ ถุง 

       ทำให้นึกถึงเมื่อวานตอนกลางวัน  ฉันได้ให้เด็กไปซื้อก๋วยเตี๋ยวหมูเส้นเล็ก  แต่ต้องการเส้นมากเพราะทานไม่หมด  จึงกำชับเด็กไปว่า "เอาเส้นน้อย ๆ "  แต่กลับมาได้เส้นล้นชามแบบให้พิเศษ แม่ค้าคงกลัวครูทานไม่อิ่ม 

         ฉันทานไม่หมดจริง ๆ จึงถามเด็กคนไปซื้อก๋วยเตี๋ยวว่า "ทำไมแม่ค้าให้เส้นก๋วยเตี๋ยวเยอะจัง  ครูทานไม่หมดเสียดาย" 

         เด็ก ๆ หลายคนได้ยินคำถามจึงหัวเราะพร้อมกันและอธิบายให้ฉันเข้าใจว่า "ภาษาพื้นถิ่นของชุมชนนั้นก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กเรียกว่าก๋วยเตี๋ยวเส้นน้อย" 

         การสื่อสารกับเด็ก  หากจะให้เข้าใจเรื่องที่สื่อต้องทบทวนความเข้าใจอีกสักครั้ง เพราะพวกเราเป็นครู "โรงเรียนสองภาษา ภาษาพื้นถิ่นและภาษาไทย"

         โรงเรียนเปิดใหม่ครูที่สอนชั้นอนุบาลและครูที่สอนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑  จะมีเรื่องเล่าสนุก ๆ เกี่ยวกับการสื่อสารระหว่างครูกับเด็กทุกวัน