วัยเยาว์..ไม่อยู่กับเรานาน
...
...
ผมจำไม่ได้แล้วว่าคำแรกที่พูดได้
คือคำว่าอะไร
แล้วก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าตอนเล็กๆ
ผมชอบเล่นอะไร
และผมก็จำไม่ได้อีกว่าในแต่ละวัน
ผมทำอะไรบ้าง
แต่เท่าที่จำได้
ตอนเป็นเด็ก
ผมเป็นคนที่ถือได้ว่าซนมาก..คนหนึ่ง
ชอบเล่นน้ำคลองตอนกลับจากโรงเรียนในตอนเย็น
ชอบเล่นกระต่ายขาเดียว ( บ้านผมเรียกว่า จั๊กกะจอก )
ชอบดูหนังกลางแปลง ( ทีมีเพลงมาร์ชยาวมาก )
และอะไรอีกหลายอย่าง
ที่เด็กๆบ้านนอกคนหนึ่ง
พึงที่จะกระทำได้
แล้วผมจะเล่าให้คุณฟังวันหลังว่า
ผมมีวัยเยาว์อะไรบ้าง
ที่เคยผ่านมา ถึงแม้ว่า
วัยเยาว์..ไม่อยู่กับเรานาน..ก็ตาม
...
...
ความคิดแบบนี้มีอยู่ในผู้ใหญ่ที่ต้องการฟื้นความทรงจำในวัยเด็กกลับมา ตอนผมมีลูก ผมชอบเล่านิทานและนิทานที่ผมเล่าให้ลูกฟัง ผมจะเล่าและอัดเทปไปด้วย เทปจึงมีเสียงหัวเระ เสียงตอบโต้ของลูกอยู่ด้วย (เทปยังอยู่ ลูกสาวเก็บไว้แม้เขาโตเป็นหมอแล้วก็ตาม) สอง....ผมตามเก็บของเก่าๆ ในวัยเด็กของผม เท่าที่จะเก็บได้ (สำคัญมากครับ) เช่นเดียวกับเก็บหลักฐานและผลงานมากมายของลูกไว้ตั้งแต่เขายังเด็ก