พลานุภาพแห่งความรักและคิดถึง
พี่หมู แซ่เฮ อาจเป็นชื่อที่สมาชิกใหม่หลายท่านไม่เคยได้ยิน ไม่เคยอ่านบันทึกของพี่หมูมาก่อน แต่สำหรับผู้เขียนพี่หมู แซ่เฮ ตราตรึงอยู่ในหัวใจ ด้วยรักและคิดถึงเสมอ
เรามีเรื่องในความทรงจำเสมอนะคะพี่หมู ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พี่ไปรอรับน้องเก้อ ในงานเฮฮาศาสตร์ ที่ดงหลวง งานกระชับความสัมพันธ์ของชาวโกทูโนว์ พี่หมูต้องตื่นแต่เช้า มารอรับน้องที่สนามบิน แต่น้องก็พลาดเที่ยวบินเที่ยวนั้น ทำให้พี่หมูต้องมารับน้องรอบสอง และพากันเดินทางสู่ดงหลวง บนเส้นทางอันแสนเปลี่ยว ในเวลาค่ำมืด ที่มีเพียงเราสองคน พากันชมเดือนชมดาวตลอดทาง ลืมความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆในใจ ก็มันอบอุ่นใจ แค่มีพี่หมูอยู่ด้วยก็พอแล้ว
จนกระทั่ง พี่บางทรายลงมารับด้วยความเป็นห่วง เมื่อพบว่า มีพี่ชายมาคอยดูแล เราสองคนพี่น้อง ก็เลยจอดรถบ้าง ยื่นมือบ้าง ยื่นหน้าบ้าง รับลมหนาวยามดึก จนถึงดงหลวง ที่คนโกทูโนว กลุ่มเล็กๆ นัดพบกัน มีลุงเอก พ่อครูบาสุทธินันท์เป็นต้น รอกินข้าวเย็น(ดึก) พร้อมกัน
เราแย่งกันคุย ไปไหนก็ไปด้วยกัน จนใครๆก็ว่า สองพี่น้องนี้ ไม่แยกจากกันเลย
แม้คืนนั้น พี่หมูไม่ได้มานอนเต้นท์ข้างๆ เต้นท์ที่ผู้เขียนนอน แต่ด้วยความไม่รู้ จึงไม่กลัว แค่คิดว่ามีพี่หมูอยู่ใกล้ๆ ก็ไม่มีอะไรให้กังวลอีกแล้ว
เรื่องเล่าระหว่างเรา ยังมีอีกมากมาย แต่อยากจะบอกว่า เมื่อเราขาดการติดต่อกัน มาระยะหนึ่งนี้ พี่หมูรู้ไหม น้องเหงามาก เหงาเหมือนเวลาก่อนหน้าที่จะมารู้จักกัน
แต่คืนนี้ เป็นคืนพิเศษของผู้เขียน ที่พี่หมูมา แวะมาฝากข้อความไว้ที่บันทึกที่ผ่านมา ทำให้หัวใจพองโต และอยากให้พี่หมู กลับมาเขียนบันทึก ที่บางครั้ง มีเพียงไม่กี่คำ แต่คนกลับรออ่าน และเข้ามาอ่านมากมาย
กลับมาเถิดนะ แม้จะได้พบกันทางอักษรบ้าง ก็ยังทำให้ได้รู้สึกว่า พี่หมูอยู่ใกล้แค่นี้เอง
พลานุภาพแห่งความรักและคิดถึง เป็นเช่นนี้เอง รักกันแบบคนGotoknow ที่สัมผัสกันได้ด้วยหัวใจเสมอ
บันทึกนี้แด่พี่หมู รอพี่หมูเสมอนะจ๊ะ
พี่หมูจำภาพนี้ได้ไหม บึงฉวากที่เราพบกันครั้งแรกไง
สวัสดีค่ะคุณมาตายี
ยินดีค่ะ
พี่หมูเป็นบล็อกเกอร์ที่สมาชิกGotoknow หลายๆท่านชื่นชอบ
น้ำเสียงพี่หมูจะไหเราะมาก
ถ้วยคำ อ่อนหวานประทับใจ
เป็นคนใจดี อบอุ่นมากๆ
จึงเขียนถึงพี่เขาด้วยความคิดถึงค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
ชอบจังเลยคะ...ขอบคุณที่แบ่งปันคะ
สวัสดีครับหมอรุ่ง
นานมากแล้วเรื่องนี้แต่เหมือนเกิดเมื่อวันวานใช่ไหมครับ ?...มิตรภาพอันติดตราตรึงใจเราน้องพี่โกทูโน...มิอาจลบเลือนครับ...แต่อาจเกิดจากภารกิจของแต่ละท่านแต่ละคนคงล้นพ้นตัว จึงเป็นบ่อเกิดแห่งการห่างหายไปชั่วขณะ....อีกไม่นานหวังว่าวันเวลานั้นคงหวนคืนกลับ...สู่พวกเราอีกครั้ง
ขอให้โชคดีครับ
สวัสดีค่ะคุณ มาตายี
ขอบคุณค่ะ
เมื่อคืนฝันดีตามคำอวยพรค่ะ
สังคมโกทูโนว์ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งผูกพัน
เราต่างสัมผัสกันได้ด้วยใจนะคะ
สวัสดีค่ะพี่นายช่างใหญ่
เมื่อคืนพี่หมูมาแวะฝากข้อความดีใจมาก
และวันนี้มาเห็นพี่นายช่างใหญ่แวะมาก็ดีใจมากเช่นกัน
ภาระกิจมากจนไม่ได้เจอกันแม้แต่ในบล็อก
ภาพนี้ที่ดงหลวงค่พ จำได้ดี
ขอให้สุขภาพแข็งแรง กลับมาเขียนบันทึกกันต่กไปนะคะ
สวัสดีค่ะคุณkwanDD \(^.^)/
เป็นบ้านต้นไม้ที่บึงฉวากสุพรรณบุรี
วันนั้นยังไม่เคยเห็นหน้าพี่หมู
แต่เจอกันในบล็อก
พี่หมูขับรถมาหา แล้วพาไปเที่ยว สนุกสนาน
คิดถึงอดีตจังเลยค่ะ
เป็นความรักความผูกพันธ์ที่น่าประทับใจมากค่ะ พี่รุ่ง..
ขอยินดีกับวันพิเศษของพี่รุ่งนะคะ คิดถึงพี่หมูเช่นกันค่ะ ได้เพียงฝากความระลึกถึงยามคุยกับพี่น้อง
เคยได้ยินเสียงพี่หมูตามสาย เสียงพี่เค้าอ่อนหวาน แหมถ้าปูเป็นหนุ่มๆนี่ หัวใจปูคงต้องศิโรราบ วูบวาบแน่ๆ เลย
ขอยืมคำพูดท่านพี่ฯ .. ห่างหาย แต่ไม่ห่างเหิน มิตรภาพบนเส้นทางสายนี้ เชื่อมั่น มั่นใจ กำลังใจคนหัวใจดีๆ ฝันดีนะคะพี่รุ่ง
สวัสดีค่ะน้องครูแป๋ม
พี่ว่าคนในโกทูโนว์นี้
น่าจะทำบุญร่วมกันมาเป็นคณะใหญ่นะคะ
พบเจอกันก็ถูกอัธยาศัย ผูกพันต่อไป
แต่ละกลุ่มจะแน่นแฟ้นมาก
น้องแป๋มสังเกตเหมือนพี่หรือเปล่าค่ะ
สวัสดีค่ะคุณpoo
จริงด้วยค่ะ เสียงพี่หมูอ่อนหวานน่าฟัง
เวลาโทรศัพท์พีเขาจะบอกว่า
มา มาให้พี่หมูกอดก่อน
เหมือนกลับไปสู่วัยเด็กที่แสนอบอุ่นเลยค่ะ
ขอให้เรามีโอกาสพยพี่หมูพร้อมๆกันนะคะคุณpoo
Goodnight ค่ะ
น้องรุ่งคนดี
มาขอกอดน้องแน่น ๆ ให้หายคิดถึงก่อนนะคะ ...
... ห้วงเวลาของดวงตะวันลับเหลี่ยมเขาของอาณาจักรดงหลวง .. ทอแสงทาบผืนน้ำ
ภาพเหล่านั้นอยู่ให้หัวใจเสมอ .. นึกถึงครั้งใดอันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ด้วยความปลาบปลื้มใจในความดีที่เราได้เห็น ได้รู้จักของครอบครัวเฮฮาศาสตร์ ..
.. ขอบคุณจากหัวใจจริง ๆ ที่บันถึงความรักผูกพันความคิดถึงที่มีต่อกัน .. ขอความดีรักษาน้องรุ่งคนดีของพี่หมูตลอดกาล
ด้วยความรักคิดถึงเสมอ
พี่หมู
สวัสดีค่ะพี่ครูหมู แซ่เฮ
พี่หมูมาแล้วจริงๆด้วย
ตั้งใจเขียนถึงพี่ในคืนที่พี่มาฝากข้อความไว้เลย
แล้วก็รอ รอ....รรรรรร
กอดพี่หมูแน่นๆด้วยความคิดถึงเช่นกันค่ะ
แนะนำให้สมาชิกใหม่ๆทราบก่อนว่า พี่หมูคือคนยืนกลางค่ะ
และจะฟ้องพี่หมูด้วยว่า
ทั้งพี่เกษตรยะลา น้องป้าแดง พี่นายช่าง พี่นุช ก็หายไหหมดเลยค่ะ
นานๆจะมีสักบันทึก
มีน้องที่นั่งเขียน นั่งรออยู่นี่แล้ว
แต่ระยะหลังๆ น้องก็หายตัวเหมือนกัน
แต่พี่หมูคะ น้องก็มีพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆใหม่ ที่ได้รู้จักเพิ่มขึ้นด้วยค่ะน่ารักทั้งนั้นเลย
พี่หมูเล่ามาเลยว่าไปไหนมาบ้าง รออ่านอยู่นะ
คิดถึง ดีใจ คิดถึง ดีใจ คิดถึงงงงงงงง
น้องรุ่งค่ะ
อาทิตย์ที่แล้วพี่ไปมมส.(มหาวิทยาลัยมหาสารคาม)ได้พบบล็อกเกอร์หนุ่มน้อย ท่านหนึ่งไปดูกันนะคะว่าใคร
น้องรุ่งค่ะ
ขออนุโมทนาบุญเป็นอย่างยิ่งนะคะในการเข้าปฏิบัติธรรมของหนู
กลับมาแวะไปสุพรรณฯกันเน๊าะ
เมล์เก่าพี่เปิดเข้าใช้ไม่ได้ ไม่มีเบอร์โทรฯ ติดต่อน้อง แต่จะหาเวลาเข้ามาเขียนบันทึกค่ะ
คิดถึงนะคะ
พี่หมู
พี่บุญรุ่งครับ ผมยังไม่ตายครับ อิอิ
คิดถึง อ.หมู แซ่เฮ ด้วยคน อิอิ
คิดถึงคุณรุ่งด้วย ตั้งแต่ G2K เปลี่ยนโฉมหน้าใหม่ ผมเปิดหน้าจอแล้วพุ่งไปที่หน้าแรกก่อนทุกที ทั้งๆที่เดิมจะเข้าแพลนเน็ต เลยทำให้ห่างหายไม่ได้มาทักทาย วันนี้มาเปิดหน้าแพลนเน็ตจึงเห็นบทความมากมายที่ไม่ได้อ่าน อิอิ
สวัสดีค่ะพี่หมู
ขอให้พี่หมูอนุโมทนาบุญกับน้องด้วย
ที่ได้ไปปฏิบัติธรรมแบบธรรมสัญจร
เป็นเสมือนการธุดงค์อย่างฆารวาส
เมื่อกลับมาก็มีงานต้องไปอบมสัมมนารออยู่
จึงไม่ได้เข้ามาตอบ
และบางครั้งก็เข้าระบบไม่ได้
ขออภัยทุกท่านที่ตอบช้านะคะ
คิดถึงพี่หมูเสมอ
สวัสดีค่ะคุณsuksom
นั่นแน่ เปลี่ยนรูปใหม่แล้วยังมาทักทายกันด้วย
พี่รู้ว่าsuksom ไม่เคยตายไปจากความรู้สึกของใคร
เพราะการมีน้ำใจ และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
ก็ประทับใจไม่รู้ลืม และถือเป็นโชคดีที่ได้รู้จักกันในสังคมgotoknow และ สอน.ของเรา
ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ
คิดถึงเสมอ