ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าอะไรคือคำสอน ก็ได้แต่เดินตามเพื่อนคนนี้ไป

ผมถูกส่งเข้าเรียนโรงเรียนเอกชน ของคริสต์

ที่ใส่ กางเกงสีน้ำเงิน แล้วปักอักษรย่อสีแดง น่ะครับ หลายๆท่านคงจะนึกออก

ตอนชั้น ป.1 ครูประจำชั้นเข้ามาถามว่า ใครเป็นคริสต์ บ้าง

จำได้ว่าป๊าบอกว่าเราคือ คริสตัง (ตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าคาทอลิกครับ)

ในห้องเรียนของผมมี คริสตัง อยู่ 2 คนครับ

คุณครูบอกเรา 2 คนว่า โรงเรียนมีสอนคำสอนให้กับนักเรียนทุกวันพุธ เช้า ก่อนเข้าแถว

เราทั้ง 2 คนจึงไปเรียนกัน

ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าอะไรคือคำสอน ก็ได้แต่เดินตามเพื่อนคนนี้ไป

พอไปถึงนี่ โอ้โห เจอคุณครูคำสอนโคตรจะดุเลยครับ ชื่อคุณครูเรณู (ดุแต่ก็เคารพนะครับ)

เราไปเรียนที่บ้านพักพระสงฆ์ของโบสถ์ประจำโรงเรียน ในนั้นเราเจอเพื่อนๆ คริสต์ ด้วย

ผมต้องมานั่งท่องบทสวดครับ ท่องกันเข้าไป ท่องจนกว่าจะจำได้ มีสวดลูกประคำด้วย แล้วก็มีครูเรณูมาคุยเรื่องพระเยซู กับ แม่พระให้ฟัง บอกตรงๆครับว่า งง และเบื่อมาก ไม่อยากมาเรียน เพราะว่าไม่รู้เรื่อง

แถมวันศุกร์ต้นเดือนก็ต้องมีเข้าโบสถ์ตอนบ่ายอีก เราก็ต้องอดเรียนเพื่อที่จะต้องไปเข้าโบสถ์อีก ซึ่งก็เคยกล่าวตั้งแต่บันทึกที่แล้วว่า ตั้งแต่4ขวบละ เบื่อมากที่ต้องเข้าโบสถ์

แถมปิดเทอมคนอื่นเขาหยุดกัน แต่ นร.คริสต์นั้นต้องมาเรียนคำสอนภาคฤดูร้อน เพื่อที่ว่าเราจะสามารถรับศีลมหาสนิทกับศีลกำลังได้

ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าศีลทั้ง 2 เป็นยังไง รู้แต่ว่าถ้ารับศีลมหาสนิทเราก็จะได้กินขนมปัง

ก็เรียนจนได้รับทั้งศีลมหาสนิทและศีลกำลังเลยครับ แล้วก็เข้าโบสถ์ทุกอาทิตย์ (แบบโดนที่บ้านบังคับ) แต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร รู้แต่ว่ามันเป็นอะไรที่ต้องเข้าโบสถ์ รับศีลทุกอาทิตย์ สารภาพบาปก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง แถมรู้สึกเบื่ออีกต่างหาก