ริมหาดทรายชายทะเลคลื่นเห่กล่อม

"ค่ำแล้วที่หัวหิน"

 

 

                ริมหาดทรายชายทะเลคลื่นเห่กล่อม

ตะวันอ้อมโค้งฟ้าลับป่าเขา

ความมืดครึ้มคลุมครอบรอบลำเนา

สนทอดเงาเงียบเงียบเลียบหาดทราย

                เรือประมงลงลอยคล้อยจากฝั่ง

                คลื่นลมยังเห่เมื่อเรือลับหาย

                แสงสีทองส่องระยิบกระพริบพราย

                ดูเดียวดายปลายฟ้าคราเมื่อเย็น

นักท่องเที่ยวค่อยค่อยทยอยกลับ

ปล่อยน้ำซับรอยหายมองไม่เห็น

คนเก่าไปคนใหม่เยือนเหมือนเคยเป็น

รอเดือนเพ็ญไต่ฟ้ากลับมาแล

                นักค้าขายเหงาเหงาเก็บข้าวของ

                ทอดตามองฟ้ากว้างกลางกระแส

                เรืองสุรีย์ส่องสีธารผันเปลี่ยนแปร

                เหมือนล่องแดลอยหายกับสายชล

ม้ารับจ้างย่างเยาะเลาะกลับบ้าน

ค่อยค่อยผ่านตามตรอกซอกถนน

คงเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าม้าและคน

งานแห่งตนต่อสู้เพื่ออยู่กิน

                ค่ำลงแล้วชายหาดเดือนสาดส่อง

                ทะเลทองร้างไร้ใครทั้งสิ้น

                แว่วบทเพลงเร่งวิถีแห่งชีวิน

                โอ้ หัวหินรอให้วันใหม่คืน

 

โสภณ  เปียสนิท

ราชมงคล วิทยาเขตวังไกลกังวล