ความลับไม่มีในโลก

  วันหนึ่งผู้เขียนก็มีความสุขกับการพูดคุยเรื่องเก่าๆกับลูกชาย อยู่ๆลูกก็บอกว่า จะเล่านิทานให้แม่ฟัง ตั้งท่าเล่าน่าสนุก ลองฟังนิทานเรื่องนี้กันนะคะ

  นานมาแล้ว มีพระราชาองค์หนึ่ง ชอบเสวยรำข้าวมาก จึงให้มหาดเล็กคนสนิท ไปเอารำมาให้พระองค์เสวยทุกวัน แต่ด้วยความอายพระราชาจึงกำชับว่า ถ้าผู้ใดล่วงรู้ว่าพระองค์เสวยรำข้าวทุกวัน จะตัดหัวเจ้าเสีย

  มหาดเล็กบังเกิดความอัดอั้นตันใจขึ้นมาทันที ทั้งที่ก็เคยปฏิบัติกิจพิเศษนี้มาทุกเมื่อเชื่อวัน ด้วยความสบายใจ เต็มใจ แต่แปลก พอรู้ว่า เรื่องนี้ เป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับตน เป็นเรื่องสำคัญขึ้นมาทันที ที่เคยอดปากไว้ได้ ไม่เคยบอกใครเรื่องนี้มาก่อน ก็มีอันให้รู้สึกอยากตะโกน ป่าวร้องให้ทั่วพระนคร แต่โทษประหาร ก็ค้ำคออยู่

 ที่สุดมหาดเล็กก็ทนต่อไปไม่ไหว จึงเข้าไปในป่า แล้วก็เข้าไปยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง จากนั้นเมื่อแน่ใจว่า ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นแน่นอน มหาดเล็กผู้มีหน้าที่หารำมาถวายพระราชา ก็เริ่มเล่าเรื่องที่อัดอั้นตันใจไว้ คงจะรำพึงรำพัน ถึงภารกิจที่ลับสุดยอดที่สุดในชีวิต อีกทั้งตราบเท่าทุกวันนี้ ตนเองยังเก็บความลับและปฏิบัติภารกิจนี้เรื่อยมา

 ทุกวันเขาจะต้องหาเวลามาระบายความลับให้ต้นไม้ฟัง เพราะแน่ใจว่าต้นไม้นั้นต้องเก็บความลับได้แน่นอน แต่มหาดเล็กจะเข้าใจถูกต้องหรือไม่ ต้องลองฟังต่อไปนะคะ

  เวลาผ่านไปเนินนาน ยังไม่มีผู้ใดจะล่วงรู้ว่า พระราชาของตนนั้น ชอบกินรำข้าวเป็นประจำ  วันหนึ่งพระราชาก็มีพระประสงค์จะตัดไม้มาทำกลอง จึงรับสั่งให้ตัดต้นไม้ใหญ่ ต้นเดียวกับที่มหาดเล็กคนนั้น มาระบายความในใจเป็นประจำ และให้นำมาทำกลอง ไว้ตีให้ดังสนั่นเมือง

 จะด้วยเพราะเหตุใดก็ตาม เมื่อช่างทำกลองเสร็จ จึงได้ตีกลองทดลองเสียงกลองนั้น

คุณพระช่วย! เมื่อเสียงกลองดังขึ้น กลองที่ทำด้วยไม้เนื้อดี มีเสียงกังวาลก้องไกล แต่เสียงที่ได้ยิน เป็นดังนี้

  "พระยากินรำ

พระยากินรำ

พระยากินรำ

พระยากินรำ..........."

ประชาชนทั้งหลายได้ยินดังนั้น ก็พากันขบขันในเสียงกลอง และวิพากษ์วิจารณ์ ต่างๆนาๆ

 แต่พระราชา กลับขำไม่ออก และทรงขัดเคืองพระราชหฤทัยยิ่งนัก และรู้ว่าบัดนี้ มหาดเล็กไม่ได้เก็บความลับของพระองค์ไว้ต่อไปแน่แล้ว แต่เหตุไฉนกลองจึงมาขยายความลับ และทำเสียงล้อเลียนพระองค์เช่นนั้นได้

   คนเล่าเรื่องหยุดเรื่องไว้แค่นั้น ไม่ยอมเล่าต่อ ปล่อยให่ผู้เขียนคาดเดาเอาเอง ว่า มหาดเล็ก จะถูกประหารหรือไม่ แล้วท่านผู้อ่านล่ะคะ คิดว่าอย่างไร

  นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า ความลับเมื่อหลุดจากปาก ย่อมไม่เป็นความลับอีกต่อไป

เพราะความลับไม่มีในโลกค่ะ