เรียนรู้จากสิ่งธรรมดา ได้มากกว่าที่ไม่เคยเรียนรู้
นิ้วกลางกับนิ้วก้อยหนูไม่เท่ากัน?
เด็กชายวัยสี่ขวบยื่นมือเล็กๆ ให้ดู
ทุกๆ เช้า จะพบภาพนี้เสมอ
แรกทีเดียว..ทุกคนต่างตื่นตกใจกับคำถาม
คำถามเกี่ยวกับธรรมดาโลกของเด็กชาย
แต่เมื่อ...มันเป็นเรื่องธรรมดา
ทุกคนจึงหยุดใส่ใจ
คำถามธรรมดา...ที่เราต่างก็พบเจอ
ความไม่เท่ากัน
ความไม่เท่าเทียม
ความไม่เสมอภาค
ความเหลื่อมล้ำ
นิ้วมือคือสิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้น
เราต่างก็รู้ว่าด้วยเหตุใด..จึงมีความไม่ทัดเทียมอยู่ในนั้น
คำตอบคือ..เพื่อการเกื้อกูลกัน
แต่เนื่องจากความเป็นธรรมดาของคนเรา
มากมายจนตั้งข้อสงสัยกันมิหมด
หากเราอยากดำรงชีวิตอันเป็นสามัญ
หยุดการตั้งคำถาม..เป็นทางเลือกที่ถูกเลือก
นิ้วมือยังคงไม่เท่ากัน
เสียงคร่ำครวญของเด็กชายดังเป็นริ้วขบวน
บัดนี้อาจมีเพียงรอยยิ้มให้กับภาพที่เห็น
หรือมากกว่านั้นคือ..เสียงหัวเราะเบาๆ
น้องซิลเวียชอบประโยคนี้ค่ะ..
สวัสดีค่ะ
บัดนี้เด็กชายเลิกสนใจนิ้วมือเสียแล้ว..หันมาให้ความสนใจเสียงนกบนคาคบไม้แทนค่ะ
ขอบคุณค่ะ