เด็กๆ

..วันนี้ฟ้าเปิดดูสดใสแจ่มจ้า..ถ้าจะเปรียบ..ก็คงจะเหมือนเด็กเล็กๆที่ยังไม่ได้ถูกสั่งสอน..ให้ความเป็นตัวตนปิดบังสิ่งดีๆที่มีอยู่เป็นธรรมชาติให้หดหายไป...ดังเช่นหางกบ..(ยายธีแอบคิด)...สองวันที่แล้วฝนตกอากาศเยือกเย็น..มืดทึมหัวใจที่ห่อเหี่ยวอยู่แล้วก็แทบจะละลายหายไปกับสายฝนที่ชะแผ่นดิน...ทันทีที่แดดจ้าฟ้าปราศจากเมฆหมอกใจก็ปรับเปลี่ยน...สดใสไปกับตะวัน...ยายธีไปทำงานปั้นกับเด็กเช่นเคยอย่างทุกปีที่ผ่านมา..(เพียงแต่ว่าปีนี้ไม่มีเธอ..คุณตาคนข้างกายของยายธี...เห้อ..แอบถอนใจ..ขอบใจตาที่เป็นแรงใจให้ยายธี..อยู่สู้ต่อไป..อิอิ)...ขณะทำงานอยู่..มีเด็กอายุประมาณหกเจ็ดขวบ..มากุลีกุจอช่วยปั้นลูบไล้นกที่ยายธีกำลังปั้นอยู่...ยายธีก็หาเรื่องคุย..นี่เธอมากับแม่หรือ..(ถาม)...เด็กชายตอบว่า..ไม่ใช่..มากับ...ยาย...(ยายธีเหลียวไปดู...ยายของเด็กยังสาวอยู่เลย...อะอะ.....แอบคิดถึงตัวเอง...๕๕๕)....ปั้นไปปั้นมาเด็กคนนั้นก็กล่าวลา...พร้อมกับบอกว่า...ฉันไม่มีเวลาเสียแล้ว..ลาก่อน.....สักครู่ต่อมา...มีเด็กหญิงเล็กๆสี่ห้าคนผ่านมานั่งดูยายธีปั้น...คนหนึ่งนั่งพิจารณาได้สักครู่...พูดขึ้นมาว่า...งานปั้นของเธอเนี่ยะ...เป็นงานต้นแบบจริงๆ...(ยายธีตัวลอยไปกับคำชมอันไร้เดียงสาของเด็กน้อยวัยหกขวบ..คนนั้น...อะอะ)....เด็กๆในธรรมชาติกับความไร้เดียงสา.......