รอยปาก

เป็นเรื่องเล่า เท็จจริงอย่างไรไม่มีใครยืนยัน

แต่เมื่อฟังแล้วก็ให้เก็บมาคิด

อาชีพครูสอนหนังสือนั้นต้องมีสติทุกขณะ

อย่างเรื่องเล่าจากปากต่อปากดังต่อไปนี้

วันหนึ่งหลังจากครูได้อธิบายนักเรียน จนเสร็จสิ้นกระบวนการไปแล้ว

แต่นักเรียนก็ยังไม่เข้าใจ     ครูใจร้อน ขี้หงุดหวิด

จึงถามนักเรียนว่า”ใครรู้ตัวว่าเป็นคนโง่ยืนขึ้น” 

      เด็กชายวรพจน์ ยืนขึ้น  

 

                เพื่อนๆพากันหัวเราะ เพราะ                 

      เด็กชายวรพจน์นั้นเป็นเด็กเรียบร้อย พูดน้อย

และตั้งใจเรียน    

          

ครูถามเด็กชายวรพจน์ว่า

“เธอยื่นขึ้นทำไม เธอไม่ได้ยินหรือไร..

ครูบอกว่าใครรู้ตัวว่าเป็นคนโง่ให้ยืนขึ้น”

 

วรพจน์ตอบเบาๆว่า “ได้ยินครับ”

คำตอบของเด็กชายวรพจน์ เบาๆ

แต่กลับทำให้ครูเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่ได้

จึงพูดเสียงดังมากขึ้นว่า

“โง่จริงๆ นั่งลง! 

 ...แนะๆ..ยังดื้ออีก ฉันบอกให้เธอนั่งลง  ได้ยินไหม” 

 

               แต่เด็กชายวรพจน์ก็ยังยืนอยู่แล้วพูดเสียงสั่นๆว่า

 ” ก...ก็..” พูดยังไม่ทันจบเสียงครูแว๊ดดังมาว่า.."ก็อะไร..นั่งลง”

เด็กชายวรพจน์ก็ไม่นั่ง เขาหายใจเข้าลึกๆ

ก่อน แล้วพูดเสียงดังฟังชัดว่า

“ คุณครูครับ ผมยืนเป็นเพื่อนครูครับผม”

 

  ขอขอบคุณ line น่ารักจาก

http://www.yimwhan.com/board/show.php?user=peppa&topic=1&Cate=6

ขอบคุณค่ะ