รุ้งงามกลางแสงไฟ..

หลังเลิกงาน…..ฝนยังกระหน่ำ....ถนนเจิ่งนอง..รถที่วิ่งนำหน้าพัดเอาละอองน้ำผสมโคลนฟุ้งกระจาย....


หลังพวงมาลัย....หลังจากขับรถหลวงไปประกวดกลุ่มมาทั้งวัน..กว่า 500 กิโลเมตร ซึ่งเป็นงานที่ทำรายได้เลี้ยงปัจจุบัน...ก็ถึงเวลาขับรถตัวเองเพื่อสร้างอนาคต....


หลังกลีบเมฆ....พระอาทิตย์หายลับไปนานแล้ว.......เวลาล่วงเข้า 18.10 น. ราตรีกำลังคืบคลานเข้ามา....

หลังจากเปิดไฟรถเพื่อให้รถคันอื่นเห็นได้ชัดสักพัก ไฟฟ้าตามถนนก็เริ่มสว่าง พร้อม ๆ กับไฟตามบ้านเรือน...บรรยากาศช่างน่า อุตุ..ใต้ผ้าห่มยิ่งนัก...นี่เรากำลังทำอะไรกันแน่...ทำไมไม่นอนดูทีวีเล่นแบบใคร ๆ เขาทำกันนะ..??


หลังจากเสียสมาธิเล็กน้อย...สติก็กลับมา...เรานอนดึก..เทียบกับใคร...หมอ พยาบาลเขาเข้าเวรทั้งคืน...หนักกว่าเราตั้งเยอะ... 

หลังจากใบปัดน้ำฝนกวาดเม็ดฝนผ่านไป..ก็ปรากฏแสงสีแปลก ๆ ขึ้นตรงหน้า....รุ้งรึ...ตอนเย็น ๆ นี่นะ..อ๊ะ ใช่เลย....พระอาทิตย์ไม่ยอมแพ้..โผล่ออกมาจากหลังก้อนเมฆส่องแสงสีสดใสด้านขวามือ..ก่อกำเนิดสายรุ้งงามตาด้านซ้ายมือถึง 2 ตัว...ส่องแสงแข่งกับแสงไฟข้างถนนและไฟรถที่วิ่งไปมา อย่างน่าอัศจรรย์...


หลังจากทึ่งกับความงามในยามโพล้เพล้ไม่นานก็เริ่มเก็บภาพ..หน้ารถ..ไม่ชัดเท่าไหร่...จึงส่งกล้องให้คนนั่งด้านข้างจับภาพ...พร้อมคำพรรณนาว่าเหมือนประตูโค้งออกนอกโลก..อะไรประมาณนั้น...


หลังจากอวดโฉมอย่างชัดเจนจนเราเก็บภาพเป็นที่พอใจแล้ว...รุ้งงามก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา..และสลายไปในนภา...เหลือบดูเวลา 18.40 น่าทึ่งจริง ๆ


หลังจากวันนั้น...ทุกครั้งที่ต้องขับรถมุ่งไปในอนาคต.....สายรุ้งแห่งความทรงจำ..ในวันที่พระอาทิตย์ไม่ยอมแพ้...แจ่มชัดในความทรงจำ...แสดงออกเป็นรอยยิ้มที่มุมปากเสมอ ๆ .....