ต้องสู้จึงจะชนะ

     วันที่  17  เรามาเรียนวิชาชีพครู  อีกวันที่มาเรียนแล้วเหนื่อยมาก เพราะว่าใกล้สอบแล้วต้องรีบทำงานให้เสร้จ  วิชานวัตกรรมเราเข้าใจว่าเราทำได้  ประมาณ  50  %  แล้วไม่ต้องกังวลอีกแล้ว  ทำเรื่อย ๆ ก็เสร็จ แล้ว  แต่พอมาเรียน คุณครูบอกเรื่องงานที่ต้องส่ง  ตายไปเลยเพราะว่าที่ทำนะมันแค่  10  %  เองมั้ง  แต่ไม่เป็นไรเราสู้ตายอยู่แล้วคะ

    

 

    เรามาว่าด้วยเรื่องออกฝึกงานกันดีกว่า  พอได้รับจดหมายเราก็จะเอาไปยื่นที่โรงเรียนที่เราต้องใจจะไปฝึกสอน  คือโรงเรียนศรีปิงเมือง  เพราะ  มันใกล้ที่ทำงาน  เราทำงาน  โรงพยาบาล  มันยากที่จะออกไปฝึกสอนที่ไกล ๆ ลำบากในการเดินทาง เพราะจะลาไปฝึกงานยังลำบากเลย  พอเราไปถึงก็ไปพบอาจารย์ท่านหนึ่ง ได้พูดกับเราดีมาก ๆ ๆ ถึงมากที่สุด  บอกว่าทางเราไม่ได้รังเกียจนักศึกษาแต่อย่างใด  เราอยากได้นักศึกษามาฝึกงาน แต่ตอนนี้เราไม่สามารถรับให้ลงฝึกงานได้ เพราะว่าทางโรงเรียนของเรา ได้เปลี่ยนผู้อำนวยการโรงเรียนคนใหม่ ท่านไม่พอใจที่ครูในโรงเรียนไม่ได้สอน หรือสอนน้อยกว่า  นักศึกษาฝึกงาน  แล้ว เราค่อยเจอกันใหม่ในเทอมหน้า ( ได้ยินคำนี้ขอบคุณแทบไม่ทันคะ )  แล้วเราก็ลากลับขากลับยังฝากมายังมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่อีกนะคะว่า ถ้าอย่างนี้ปีหน้าไม่รับนักศึกษาฝึกงานแล้ว ไม่มาติดต่อล่วงหน้า  ไม่แจ้งอะไรเลย พอเปิดเทอมก็ส่งนักศึกษามาฝึกงานตั้ง  4  คน

 

     เราก็ได้แต่รับคำว่าคะ แล้วจะไปเรียนให้คณะทราบคะ  ( แต่ในใจเราว่าอะไรวะ )  พอเป็นอย่างนี้เราจะทำอย่างงัยดีค่ะ  นึกไม่ออก  กลับมาตั้งหลักที่ทำงานก่อนดีกว่า

       พอมาถึงที่ทำงานก็ปรึกษาพี่คนหนึ่งเขามีแฟนเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนพุทธิโสภณคะ เขาให้คำแนะนำพร้อมรับปากว่าจะช่วยเราหาที่ฝึกงาน  เราก็ดีใจรอเขาติดต่อกับแฟนเขาก่อนเรารอไปจนถึง  ประมาณ  3  โมงเย็น  เราก็ได้คำตอบว่า ให้เขาไปพบ  ผอ. โรงเรียน เราก็รีบไปเลย ไปถึงตื่นเต้นคะ  ครูนั่งเต็มเลย  ซักถามเราใหญ่ว่าจะฝึกยังไง  กี่ชั่วโมง  วิชาอะไร  เราก็ตอบไปทีละคำถาม  ครูที่โรงเรียนนี่ดีมากเลยคะ  เขาช่วยจนถึงว่า ให้ไปเคลียเวลากับที่ทำงานให้ได้ว่าให้เราลาได้วันไหน  ทางโรงเรียนก็จะจัดตารางสอนให้คะ

 

       เราก็ตอบไปว่า  ประมาณ อาทิตย์  ละ  2  วันค่ะ  เรากะว่าจะลาวันอังคาร  กับวันพฤหัสบดี  เขายังถามกลับมาว่าแน่ใจหรือยัง  ให้กลับไปเคลียร์ดี ๆ ก่อนแล้วค่อยให้คำตอบก็ได้  เราก็ขอบคุณ  แล้วจดหมายเขานัดไปรับวัน  พุธที่  2  มิถุนายน แล้วไปให้คำตอบเขาด้วยว่าจะเอาวันไหน

 

        เราก็รีบกลับมาเคลียร์กับเจ้าหน้าเราคิดไปเองว่าเขาจะต้องตกลง  เอาเป็นว่าเขาไปพบแล้วหน้าแตกเลย เพราะเขาไม่อนุญาต  ปัญหาอันแรกเรื่องฝึกงานแก้ไปได้แล้วยังมาเจอปัญหาใหม่อีกอันหนึ่ง  ทีนี่เราจะทำยังงัยดี  ตั้งแต่เขาไปพบเจ้านายเรานอนไม่หลับเลย

        คิดมากจนปวดหัว  เลยเริ่มมีความคิดที่ว่าเราคงจะต้องทำอันไหนอันหนึ่งให้ดีที่สุดจึงเป็นหนทางเดียวที่เราจะทำได้ในขณะนี้ เราคงได้ลาออกจากงานแล้วตั้งหน้าตั้งตามาฝึกงานที่โรงเรียน พยายามทำผลงานให้เขาเห็นให้ได้

 

     เพื่อน ๆ คนไหนมีทางออกให้เรา หรือเสนอแนะบ้างเรายินดีรับฟังทุกทาง  ช่วยหาทางออกให้เรามีหนทางเลือกเดินเพิ่มขึ้นอีกทางด้วย 

 

จะเป็นพระคุณอย่างมาก

เราจะสู้ ๆ  ๆ  พยายามที่จะเดินต่อไปให้ถึงฝันให้ได้

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ