หากถามฉันว่ากลัวตายไหม
ฉันบอกตามตรงว่ากลัว
ฉันถามตัวเองว่ากลัวอะไร
ฉันไม่ได้กลัวว่าฉันจะเป็นอย่างไรหลังความตาย
แต่ฉันยังมีห่วง...เป็นบ่วงคล้องใจฉันไว้
ห่วงคนใกล้ชิดในครอบครัว
เขาจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีฉัน
นี่คือฉันที่ยังกลัวตาย
………………………………………….
แต่ความจริงแห่งชีวิต
เราทุกคนไม่อาจหนีความตายไปได้
เพียงแต่เราไม่อาจรู้ได้ว่าวันไหน
วันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหน
สิ่งที่ฉันทำได้คือ
ศึกษาและเข้าใจความเป็นชีวิต
และมรณานุสติที่พุทธองค์ทรงมอบไว้
เป็นเครื่องเตือนใจให้ฉันไม่ประมาทในชีวิต
…………………………………………...
ฉันเพียรเสาะหาหนังสือหลากหลายเล่มมาอ่าน
บ้างว่าฉันจะรีบตายไปไหน
บ้างว่าอ่านอะไรไม่จำเริญใจ
แต่ฉันว่ามันช่วยให้ฉันได้เข้าใจชีวิต
เข้าใจความตายมากขึ้น
และเมื่อคนใกล้ชิดหรือรู้จักได้พลัดพรากจากไป
ทีละคน...ทีละคน
ฉันก็เริ่มเข้าใจกฎแห่งธรรมชาติที่พุทธองค์ทรงสอนไว้
........................................
แม้ในวันนี้ฉันก็ยังกลัวความตายอยู่ดี
แต่ฉันก็เข้าใจในความหมาย
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่ประมาทในชีวิต
และไม่เร่งเร้าหรือผัดผ่อน
แต่ฉันจะพยายามทำให้ทุกลมหายใจของฉันที่มีอยู่
เป็นลมหายใจที่มีค่า
มีความหมายต่อการมีชีวิตอยู่
อยู่ก่อนที่จะตาย….
สวัสดีค่ะคุณพ่อน้องซอมพอ
เดี๋ยวนี้พอทำใจได้เรื่องความตายค่ะ แต่ยังไม่อยากตายค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ค่ะไม่กลัวตาย แต่ยังไม่ควรตายเพราะเรายังมีสิ่งที่เป็นห่วงอยู่มาก ดังนั้นการดูแลสุขภาพให้ดีไว้เสมอไม่ให้มีโรคภัยมาทำลายความสุขความพร้อมที่จะยังตายไม่ได้ ถือว่าสำคัญในชีวิตของทุกคน ไม่ว่าตัวเราเองหรือคนที่เรารักและห่วง