คนจะงาม งามน้ำใจใช่ใบหน้า...

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ยามเช้า ๆ ก่อนรุ่งรางสว่างมายังคงมีเสียงนกเสียงการ้องสดใสเสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากบนยอดไม้ใกล้ ๆ ที่พักพอใกล้ใกล้สว่างก็จะตามมาด้วยเสียงจักจั่นร้องผสานเสียงดังไปทั่ว

บรรยากาศการคุยกันในเนื้องาน...อย่างเอาจริงเอาจังของเพื่อนคณาจารย์ทั้งนั้น...ตลอด 3 วันที่เจอกัน

เราร่วมกินร่วมคุยกันตลอด 3 วันโดยเฉพาะคุณ ล. ลิงไต่หลังแกะ...หรือ อ. สุวิต  ศรีไหม จาก ม. เมืองคนดีคือสุราษฎร์ธานี...คนผูกไทช่วยยูมิจนวินาทีสุดท้ายที่ส่งงาน...อิ อิ อิ

วันนี้ทุกคนคงอยู่สบาย ๆ กันในครอบครัวนะครับ ย้อนไป 3 วันตั้งแต่วันจันทร์ยันวันพุธที่ผ่านมา...ตื่นเต้น ๆ ไปกับการอบรมแนวใหม่ที่ยูมิได้รับเมล์แล้วสมัครร่วมแจมโดย อ. ชัยยศ  ปีติเจตน์และคณะวิทยากรจากส่วนกลางมาจัดงานนี้ทางภาคใต้จัดที่ มอ. หาดใหญ่ อาศัยตึกของคณะวิทยาการจัดการ 

วันที่ 2 ของการอบรมเครื่องคอมยูมิมีปัญหา...จริง ๆ ยูมิมีปัญหากับเครื่องคอมเองละ..อิ อิ อิ  ได้...อ. จุฑามาศ  พรหมมนตรี จากคณะบริหารธุรกิจ ม. หาดใหญ่มาช่วยที่กำลังจ้องมองอยู่หัวโต๊ะ...

ทำให้ทุกสิ่งในเครื่องคอม ฯ ยูมิดำเนินต่อไปได้...อิ อิ อิ

 เป็นโครงการฝึกอบรมการเขียนกรณีศึกษาประจำปี 2553  เพื่อใช้เป็นสื่อในการอภิปรายสำหรับการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา ด้วยการสนับสนุนของ สกอ.

นี้คือ อ. สมนึก  เอื้อจิระพงษ์พันธ์  อดีตคณบดีมาจาก ม. วลัยลักษณ์ คุยกันออกรส วันนี้ อ. อยู่ทางยุโรปไปเดนมาร์กแล้ว...มีความสุขกลับการเดินทางนะครับ...

วันแรก...ยังงง ๆ เพราะยูมิอยู่สายเดียวที่แปลกเพื่อน ๆ ..อิ อิ อิ

อ. นิจกานต์  หนูอุไร  จากคณะบริหารธุรกิจ ม. ทักษิณ  ยามเช้า ๆเข้ามาช่วยยูมิอีกแรงด้านคอม ฯ...ในวันที่ 3 ของการอบรม...

และกรณีศึกษาก็แหวกแนว...ฉีกไปทางวัฒนธรรมท้องถิ่นยกกรณีศึกษาคณะโนราสมานสืบสานศิลป์มาเป็น case ความแปลกกลายมาเป็นความสนใจของหลายคน...เพื่อน ๆ ช่วยลุ้นว่าจะไปกับเรื่องอบรมได้ไหม...วันแรกจนถึงถึงวันท้ายสุดการอบรมทุกคนต้องมี case ส่งอย่างสมบูรณ์ ท่านวิทยากรให้กำลังใจ...ทีมงานและเพื่อน ๆ มีน้ำใจงามมาช่วยเหลือเป็นธุระหลายเรื่องเช่นการส่งงานจากเครื่องคอม ฯ การช่วยด้านเทคนิคการพิมพ์ต่าง ๆ ได้เห็นความมีไมตรีที่ดีงาม  พบคนมีน้ำใจอย่างน่าชื่นชม  โลกนี้ช่างน่าอยู่จริง ๆเลยละ...อิ อิ อิ

มีการบันทึกภาพไว้ส่งไปหน่วยงานที่มาอบรม...น้องเบส...ทีมงานของคณะวิทยากรเป็นคนถ่ายภาพให้ละ...

จึงขอใช้บันทึกนี้แทนคำขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่มีน้ำใจงามให้ยูมิผู้หลงทางเข้ามาในการอบรมต่างสาขา...นี่ละทำให้นึกถึงกลอนของท่านผู้รู้สอนใจว่า...คนจะงามงามน้ำใจใช่ใบหน้า...ฮา ๆ เอิก ๆ พองานจบเราก็ต่างหายไปกับสายลมและแสงแดด...เหลือไว้แต่ความทรงจำในคุณงามความดีที่สร้างทำนั้น...ขอขอบคุณทุก ๆ ท่าน  นะครับ.