แสงสุดท้ายที่ท้ายเหมือง

เมื่อวันเสาร์ที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๕๓ นักศึกษา ป.บัญฑิต บริหารการศึกษา ม.ราชภัฎภูเก็ต  ซึ่งผู้เขียนก็เป็นหนึ่งในศึกษาโข่งนี้ด้วย  มีโอกาสได้ยกโขยงไปดูงานที่วิทยาลัยการอาชีพท้ายเหมือง จ.พังงา และมีของแถม คือ ศูนย์เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายประมงฝั่ง  และอุทยานแห่งชาติเขาลำปี  หาดท้ายเหมือง

นักศึกษาโข่ง ป.บัญฑิต บริหารการศึกษา

การจัดการในเชิงบริหาร  ยึดอาจารย์ผู้สอนเป็นแนวร่วมไปด้วย ๑ คน คือ ดร.สุนันทา พิมพ์หนู สอนวิชานิเทศการศึกษา  

ดร.สุนันทา  พิมพ์หนู

 

พาหนะส่วนตัวและผู้ร่วมทาง

ออกแบบการเดินทางโดยใช้รถส่วนตัว  น้ำมันส่วนตัวขับตามกันไป ๘ คัน


รองขจิต

นำโดย รองผอ.ขจิตฯ วิทยาลัยการอาชีพท้ายเหมือง ในฐานะเจ้าของพื้นที่

พบกันที่วิทยาลัยฯ มอบหมายงานที่รับผิดชอบเสร็จ ลงมติว่าเวลามีน้อย  ควรนำเที่ยวสถานที่ใกล้ ๆ ก่อนจะดำเนินการเรื่องอื่นใด อิอิ

ศูนย์เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง  



เต่าตนุ  



ปลาการ์ตูน


 

ปะการังหน้าตาแปลกๆ  



หอยมือเสือ  และอีกหลากหลายพันธุ์

 

 เลยประมงชายฝั่งไปเล็กน้อยก็เป็นสุสาน (ซาก)เหมืองแร่เก่าที่ยังเห็นร่องรอย  ทำให้คิดถึงภาพยนต์เรื่องมหาวิทยาเหมืองแร่

เที่ยวจนเหนื่อยตัวเปียกไปตาม ๆ กันเพราะร้อนอบอ้าวมากเจ้าค่ะ 



จึงกลับมาที่อุทยานฯ เพื่อรับประทานอาหารเย็นที่โทรจองมาตั้งแต่เมื่อวาน  เมนูมีอะไรบ้างก็ดูกันเอาเอง  ส่วนวัตถุขวดพวกนั้น รองขจิตฯ  ไปยกมาเพิ่ม ๒ ลังเห็น ๆ 



แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ นักศึกษาโข่งทั้งหลายเริ่มออกลาย  น้องเมฆนักร้องประจำห้องหยิบกีต้าออกมาบรรเลงเพลงมองซิมองทะเล (ทะเลไม่เคยหลับ ของดิอิมพอสสิเบิ้ล) ทำให้พวกเราเคลิ้มไปตาม ๆ กัน



เพลงเดียวไม่ใช่พวกบริหารการศึกษา  พี่อ้อยเริ่มออกลาย  โปรดสังเกตไมโครโฟนของนักร้องกิตติมศักดิ์ทั้งหลาย (เดิมเป็นขวดเบียร์แต่ข่อยรับไม่ได้เลยเปลี่ยนให้ใช้ขวดสปายแทนขนาดพอสูสีหน่อย)

ใกล้พระอาทิตย์ตกดิน (ตกน้ำ) ผู้เขียนแอบย่องออกจากงานเลี้ยงมาเก็บภาพแสงสุดท้ายที่ท้ายเหมือง  ฝนก็โปรยปรายลงมาซึ่งส่งสัญญาณร้อนอบอ้าวมาล่วงหน้าแล้ว  ทำให้ท้องฟ้าไม่แจ่มใสเท่าที่ควร

จากเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่า "พระอาทิตย์ที่หาดท้ายเหมืองสวยยิ่งนัก" ได้รับการพิสูจน์ได้เท่าที่เห็น  


(หัว)ใจหงาย-(หัว)ใจคว่ำ


เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบน้ำทุกคนก็กลับภูเก็ต  แต่ผู้เขียนยังไม่ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนจึงตัดสินใจเช่าโฮมสเตย์หน้าหาดพักต่ออีกหนึ่งคืน  กับเจ้าดา (ธนิดา)


 เช้าวันอาทิตย์ค่อยกลับไปเรียนต่อยังทัน  เพราะท้ายเหมือง-ภูเก็ต ใช้เวลา ขับรถชั่วโมงเดียว  

กับทะเลยามเช้า

 


ถนนหน้าหาดยามเช้า  

เสียดายต้องรีบกลับไปเรียนที่ภูเก็ต หากเป็นวันอื่นจะสวมชุดกีฬาไปจ๊อกกิ้งบนถนนสายสายแห่งนี้  จึงรีบจรลีกลับในทันที  ทำได้แค่เดินสูดอากาศบริสุทธ์ยามเช้าและยิ้มทักทายคนท้ายเหมืองที่เดินออกกำลังกายอย่างอิจฉานิด ๆ