วันนี้รักเธอ....พรุ่งนี้ก็รักเธอ...

คนเราพอมาถึงช่วงหนึ่งของชีวิต...

ก็ต้องมีการลงเอยในเรื่องการแต่งงาน 

 มีครอบครัวกัน 

 นั่นแหละจึงเป็นที่มาของคำ....จะหยุดพักใจไว้ที่เธอ...

คราวนี้  เมื่อมาหยุดพักที่เธอแล้ว

เธอจะรักษาไว้ได้หรือเปล่า

หรือจะปล่อยให้หลุดลอยไป

หากเลือกที่จะตกลง.....อยู่ด้วยกันแล้ว

ขอให้รักษากันและกันไว้ให้ตลอดไป...ได้ไหม

อย่าปล่อยให้มีช่องว่างระหว่างกันและกัน

ครั้งแรกหวานขนาดไหน...จำได้ไหม

ต่อมาก็ให้หวานอยู่อย่างนั้น

อย่าได้เสื่อมคลาย...

จริงๆๆ  แล้ว  มีคนเล่าว่า  ยิ่งรู้จักกันมากเท่าไหร่  ความเกรงใจยิ่งน้อยลง

ทำไม...ทำไม...หละคะ  น่าจะรักษาความดี ความเกรงใจ ไว้ให้นานและตลอดไป

ไม่ดีกว่าที่จะเริ่มต้นใหม่หรอกหรือ.............................

ฉันไม่ดี หรือเธอไม่พอกันแน่...ช่วยบอกหน่อย