• ผู้รู้ท่านแนะนำประมาณว่า

 

...ดูจิต อย่าดูเฉย ๆ
แต่ดูให้มีปัญญา
ให้เห็น...อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา...

 

  • ด้วยความที่ปัญญายังมีน้อย ต้องใช้เวลาอยู่หลายเดือนกว่าจะดูจิตให้เห็นจิต และใช้เวลาอยู่เป็นปีดูจิตทื่อ ๆ  เฉย ๆ
  • ต่อมาผู้รู้ชี้ทางให้ดู...จนจิตมันอาย... ถึงได้เริ่มสงสัยว่า ...จริง ๆ จิตไม่ใช่เรา... แต่การจะเห็นความจริงอย่างนั้นในทางปฏิบัตินั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย
  • แม้ ณ ช่วงเวลานี้ อุปทาน ความยึดมั่น ถือมั่น ว่าเป็นตนนั้น เผลอคราใดก็ยึดครานั้

 

  • แต่ก็ใช่ว่าไม่ก้าวหน้า หลายเพ-ลา เราก็ปล่อยก็วางได้ (ชั่วคราว)
  • มันยึดเอามาเป็นตนคราใด เราก็จะวางมันครานั้น
  • มันยึด
  • เราวาง
  • มันยึด
  • เราวาง ... แต่มันก็ไม่ยอม เผลอคราใด มันก็หาทางมายึดมั่นถือมั่นตามเคย....

 

 ยกตัวอย่างเช่นวันนี้ มันยึดได้อีกแล้ว

  • ช่วงที่ผ่านมา เดินมรรคดีมาก ทำให้มีบุญเก่าเป็นทุน
  • เจ้าตัวตน มันก็หาทางก่อร่างสร้างตัว เข้ามายึดเข้ามาเกาะ แต่เราก็ปล่อยได้ทันควัน จนมันหมดปัญญาเช่นกันกะมัง
  • แต่เมื่อคืนก่อน ต้องเตรียมงานหนัก นอนดึก เพื่อไปทำงานในวันหยุด ได้เราก็ไม่ค่อยชอบใจนัก
  • ด้วยความไม่ชอบใจที่จะไปทำงานในวันหยุด แถมต้องมาเตรียมงานอย่างหนักดึกเข้าเรื่อย ๆ เป็นเหตุให้ สติ สมาธิ ปัญญา ก็เริ่มอ่อนแรง
  • ต้องตื่นแต่เช้า ทำงานอย่างหนักทั้งวัน กว่าจะกลับเข้าบ้านได้ก็ตะวันตกดิน เอาหล่ะขอรับครานี้ ทั้งกายและใจเริ่มอ่อนแรง พิษของงานทางโลกเริ่มเข้ามาเล่นงานเรื่อย ๆ
  • ตัวตนเดิม ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างอัตโนมัติแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว กว่าจะสำนึกได้ ก็เมื่อมาเขียนบันทึกนี้นี่เอง