คนเราจะมีความใส่ใจ ความชอบ ความรักในแต่ละเรื่องที่แตกต่างกันไป สิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นอาจจะใช้ภาษาง่าย ๆ เรียกว่า "ความหมกมุ่น" และถ้าเราสามารถดึงความหมกมุ่นของแต่ละคนออกมาใช้ได้อย่างถูกที่และถูกเวลา ความหมกมุ่นนั้นก็คือ "ความรู้"
ความเห็นผมบางอย่าง อาจจะต่างไปจาก คุณ ปภังกร ก็เป็นได้
หมกมุ่น แต่ต้องมีสติกำกับ ตรวจตราดูความหมกมุ่นไปพร้อมๆกันด้วย จึงจะดึงความรู้ออกมาได้ครับ ….
ถ้าหมกมุ่น แต่ไร้สติ ไร้สำนึกถูกผิด ทั้งยังไม่ยอมรับการวิพากษ์วิจารณ์จากคนอื่น คือยึดเอาสิ่งที่หมกมุ่นนั้นมาเป็นอัตตาตัวตน อันนี้คงไม่ดี …..ผมเห็นด้วย และขอเสริมกับคุณจรัณธรครับ