DREAM

 

 

 What is your dream?

 อะไรคือความฝันของคุณ?

เป็นคำถามที่ฟังดูแปลกดีใช่มั้ย

ทำไมอยู่ๆ ก็มีคนมาถามคำถามแบบนี้

และเราก็มักจะใช้เวลากับการคิดคำตอบอยู่นานเลย แปลกมั้ยละ

 ทั้งที่เป็นเรื่องของตัวเราแท้ๆ แต่ทำไมนะต้องใช้เวลาคิดด้วย

เรื่องราวของความฝัน ผมเชื่อว่าทุก ๆ คนต้องมี

เพราะชีวิตเดินไปข้างหน้าด้วยความฝัน

หากชีวิตปราศจากความฝันแล้ว

เราก็คงเหมือนเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น

เพราะความฝันไม่มีต้นทุน ไม่ต้องใช้เงินร้อยล้าน ไม่ต้องใช้แรงกายเพื่อที่จะฝัน

ทุกคนต่างฝันได้  แต่สิ่งที่จะบอกวันนี้ก็คือ

การนำความฝันมาตั้งเป้าหมายเพื่อนำพาไปสู่ความสำเร็จ

ความฝันคือสิ่งที่เราอยากได้ อยากมี อยากเป็น

 โดยแต่ละคนจะมีเป้าหมายแตกต่างกัน เป้าหมายเล็กใหญ่ไม่สำคัญ

 สำคัญอยู่ที่ว่าคุณชัดเจนกับมันขนาดไหนเท่านั้นเอง โดยที่เป้าหมายเกิดจากความฝันที่มีระยะเวลาที่กำหนดก่อเกิดเป็นเป้าหมายของเรา

 หากความฝันที่ไม่มีระยะเวลากำหนดปล่อยไปเรื่อย ๆ

 แล้วแต่โชคชะตาจะนำพาอย่างนี้

เรียกว่า"เพ้อฝัน" 

จากนั้นกำหนดเส้นทางสู่เป้าหมายโดยการวางกลยุทธ์

ส่วนนี้อาจจะต้องมีการปรึกษาคนที่สามารถแนะนำเราได้อาจเป็นพ่อ-แม่ อาจารย์หรือคนที่เราอยากเป็นเหมือนเค้า

 หลังจากนั้นทำการวางแผนแล้วลงมือกระทำตามแผนนั้น

ผมได้อ่านหนังสือของคุณบัณทิต อึ้งรังสี

 ที่เป็นคนไทยที่เป็น conducter ระดับโลก

ซึ่งเป็นอาชีพที่เมืองไทยไม่มี แต่เขาสามารถไปตามความฝันของเขาได้

จึงขอนำวิธี How to Dare To Dream ของคุณบัณฑิต มาเสนอครับ

How to Dare To Dream
1) หาความฝันให้เจอ ถ้าไม่มีเป้าชัดเจน ยิงยังไงก็ไม่ถูก  และไม่จำเป็นต้องขอเป้าหมายเดียว ขอหลายๆอย่างเลย  ขอเยอะๆ และ ดีๆ ใหญ่ๆ ไปเลย เอาสิ่งที่เราชอบ ตั้งหลักไว้ก่อน ไม่ต้องคิดว่า เป็นไปได้ หรือ ไม่ได้

2) เขียนความฝันลงไป และ ดูมันทุกวัน เขียน list ความฝันลงไปเยอะๆเลย แล้วมาเช็ค list กัน เมื่อเวลาผ่านไป ว่าเป็นความจริงกี่อย่างแล้ว

3) ฝันก่อนนอนทุกคืน จินตนาการก่อนนอนถึงเรื่องที่คุณต้องการ

4) หมกมุ่นกับมัน จดจ่อที่ความฝันของคุณตลอดเวลา

5) เริ่มต้น กับความฝันของคุณ

  

ความฝัน ถึงแม้ว่าเราจะยังมองไม่เห็นทางทุก Step ที่จะถึงเป้าหมาย

แต่เมื่อเราเริ่มเดินหน้าครั้งแรก เริ่มเดินทีละ Step

หนทางก็จะค่อยๆปรากฏขึ้นมาเอง 

เหมือนคำกล่าวที่ว่า บันไดของความสำเร็จคุณไม่จำเป็นต้องเห็นทั้งหมด

แค่เริ่มต้นเดินก็เพียงพอแล้ว