บันทึกนี้ ขอบันทึกต่อจากบันทึก รวมบทกวีให้กำลังใจของ "น้ำตาลปึก" ... ( ๑ )

เป็นบทกวีของ "น้ำตาลปึก" ที่แอบแทรกอยู่ในหนังสือ "ชีวิต Design ได้"

เช่น

 

หน้า 28 ... 

อาบแสง โอบเงา ในเช้าชื่น
ไม่เหมือน วันอื่นอื่น ในคืนเก่า
เคยถดถอย ทุกข์ท้อ เพราะใจเบา
เคยขลาดเขลา ขมขื่น ในคืนร้าย 

เมื่อใจตื่น คืนร้าย ก็พ่ายเงียบ
เมื่อใจเหยียบ ทุกข์ขม จมสลาย
ตาก็ตื่น มองเห็นทาง อย่างง่ายดาย
ไม่เคยสาย ที่จะหวัง ถ้ายังพร้อม

 

หน้า 33 ...

ทุกหนทาง ทอดทาง ทุกย่างเท้า
อาจเย็นมืด ยืดยาว หนาวและเหงา
หวังทุกหวัง อาจยังเห็น เป็นเพียงเงา
ตราบที่เรา ยังเชื่อมั่น จงดั้นไป 

  

หน้า 36 ...

ถ้าล้มแล้ว จงลุก อย่าทุกข์ท้อ
จงสานต่อ ทอข้าม ความหวังใหม่
ถึงวันนี้ ไม่มีสิทธิ์ พิชิตชัย
ก็ยังมี วันใหม่ ให้ท้าทาย 

เมื่อความหวัง พังลง จงตั้งมั่น
อย่าขลาดหวั่น เพียงเพราะ หวังพังสลาย
ในเส้นทาง ทุกข์ยาก อันมากมาย
หวังมิได้ มีเพียงหนึ่ง ซึ่งหวังไว้

 

หน้า 39 ...

ได้หยุดพักสักขณะ
ชีวิต จะได้คิด พินิจเพ่ง
รอบคอบ คงมั่น ไม่หวั่นเกรง
ใจตนเอง สร้างใจ ให้มั่นคง 

 

หน้า 43 ...

ขอตาหวัง ตั้งตา เต็มกล้าหวัง
ขอพลัง ล้นรุก ทุกก้าวกล้า
ทุกช่วงชีพ โชติชื่น รื่นมรรคา
จะฟันฝ่า จะคว้าไขว่ ด้วยใจทะนง 

 

หน้า 47 ...

แค่เพียงล้า แต่ไม่แพ้ แค่เพียงท้อ
ไม่เคยพ้อ ชะตากรรม ที่นำผ่าน
ตราบสองมือ ยังดิ้นรน ยังทนทาน
แม้สองขา แหลกลาญ จะก้าวไป 

 

หน้า 55 ...

ในเส้นทาง การต่อสู้ ไม่รู้จบ
ทุกทุกรอย ไม่เคยลบ จากใจกล้า
ริ้วบาดแผล พาดผ่าน กาลเวลา
ตอกย้ำตา เตือนตรองใจ ให้จดจำ 

จะเป็นไร ถ้าจะสู้ ดูอีกหน
ทางข้างหน้า มืดมืน หรือลึกต่ำ
หากสองตา ยังกล้า จะก้าวนำ
และหนึ่งใน ยังดื่มด่ำ การดิ้นรน

ไม่หวั่นหรอก กับแค่ ความแพ้พ่าย
ลิ้มรสชาติ โหดร้าย มาหลายหน
เจ็บกี่ครั้ง ล้มกี่ครั้ง ก็ยังทน
ความเป็นคน มีค่าคง ก็ตรงนี้

 

หน้า 63 ...

รอยเท้า ก้าวย่ำ นำทาง
อาจ อ้างว้าง ในจุดเริ่ม
เมื่อสานต่อ รอยเท้า ในทางเดิน
จากจุดเริ่ม ก็เพิ่ม พยับเท้า 

ฟ้าจะกว้าง กว่ากว้าง ทางจะชัน
เดินด้วยกัน แม้ทุกข์ยาก ลำบากก้าว
น้ำตาริน เลือดหยาดไหล ใจเจ็บร้าว
พยับเท้า จะก้าวต่อ ขอหวังคืน

 

หน้า 71 ...

ตื่นตารอ ขอฟ้า เต็มตาตื่น
ชุมชีพ คืนวัน อันหวั่นไหว
ขอฟ้า ฝันโบกงาม ความเป็นไท
ขอหัวใจ ใฝ่เสรี ที่ยืนยง 

 

หน้า 83 ...

เธอมีสิทธิ์ เสรี ที่จะก้าว
เพื่อสืบสาว ความฝัน อันสูงส่ง
และในความ ผูกพัน อันมั่นคง
ฉันดำรง ศรัทธา ในค่าเธอ 

 

หน้า 87 ...

เดือนอาจลับ ดาวอาจลา ฟ้าอาจหม่น
อาทิตย์ยอม มืดมน เพื่อวันใหม่
จันทร์ยอมลับ ดับแสงสวย เพื่ออวยชัย
ความหวังไม่ สิ้นสุด หรือหยุดลง 

 

หน้า 93 ...

เมื่อใจตื่น คืนร้าย ก็พ่ายเงียบ
เมื่อใจเหยียบ ทุกข์ขม จมสลาย
ตาก็ตื่น มองเห็นทาง อย่างง่ายดาย
ไม่เคยสาย ที่จะหวัง ถ้ายังพร้อม 

 

หน้า 119 ...

ประวัติศาสตร์ความรู้สึก
ประวัติศาสตร์ สำนึก อันหมองหม่น
กับคืนวัน ร้าวราน ผ่านพ้น
เคยมืดดับ อับจน ทนทุกข์ลึก

กับความผิดพลาด
ใช่เป็นเพียง ประวัติศาสตร์ ความรู้สึก
หากเป็น ประวัติศาสตร์ แห่งสำนึก
ที่ฝังลึก ในเลือดเนื้อ เพื่อจดจำ 

 

หน้า 123 ...

ฝากดอกไม้ ในดวงตา มาโอบอุ่น
กอดเธอไว้ ในความวุ่น อันแสนหวาน
ในความเหงา ทุกข์ท้อ ทรมาน
ภาพเธอผ่าน มาตรึงเข้ม เต็มใจตรม

ไม่มีเธอ ในเส้นทาง อย่างใครอื่น
แต่ยังชื่น เธอได้ ในความขม
เธอผ่านมา แล้วเลือนหาย เหมือนสายลม
มาพลิกพรม พรอดหวาม ความทรงจำ 

 

 

เช่นเดิมครับ เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดกัน

บุญรักษา ทุกท่าน ;)

 

 

หนังสือดี ๆ

ไชก้า ณ มัสควา.  ชีวิต design ได้.  กรุงเทพฯ: one world publishing, ม.ป.ป.