เมื่อตอนหัวค่ำเปิดโทรทัศน์ทีวีไทย
มีคนของรายการ (จะเรียกพิธีกรหรือเปล่า) ไปสัมภาษณ์คนในร้านขายส้มตำแห่งหนึ่ง ไม่ทราบว่าที่ไหน ถามคนเสื้อแดงถึงการชุมนุม เขาบอกว่าเป็นการเรียกร้องของคนยากจน ที่เดือดร้อน ดูจากกิริยาท่าทางแล้วเขาเชื่อเช่นนั้นจริงๆ เมื่อผู้สัมภาษณ์กล่าวว่าคนที่อยู่บริเวณที่มีการชุมนุมนั้นเดือดร้อน เขาบอกว่าเกิดจากความเดือดร้อนที่เริ่มเกิดในชนบท แล้วลามเข้าไปในกรุง ท่าทางเขาเชื่อเช่นนั้นจริงๆ ดูแล้วก็เกรงแทนผู้คุมกฎว่าจะสื่อสารอย่างไรให้คนเสื้อแดง (ที่ดูเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้) ให้เปลี่ยนความคิดเห็นจากการชุมนุมได้ แต่สิ่งที่ดีคือเขาบอกว่าในชุมชนของเขาจะเป็นเสื้อสีอะไรก็คุยกันได้ ไม่ได้แตกแยกเลย งานวันพ่อ วันแม่ วันสงกรานต์ ก็เปลี่ยนเสื้อไปร่วมกัน ไม่ได้รู้สึกแปลกแยกเมื่ออยู่ในชุมชน แต่เมื่อไปเข้าม๊อบจึงรู้สึกว่าแปลกแยกไปจากคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในม๊อบ ท่าทางคงจะอยู่ไม่ไกล เพราะบอกว่าไปเช้าบ่ายกลับมาทำงาน ไม่เสียงานเสียการ
เขาสัมภาษณ์เจ้าของร้านว่าจัดการอย่างไร เมื่อมีเสื้อสีต่างๆที่อาจจะขัดแย้งกันเข้ามา เขาจัดการความขัดแย้งอย่างไร เขาตอบว่าวิธีของเขาก็คือใครสั่งส้มตำแบบใดมา ก็ทำแบบนั้นไปให้ แต่ไม่คุยการเมือง เสื้อทุกสีจึงมากินส้มตำได้ ถือว่าเป็นกระบวนท่าประเภทสูงสุดคืนสู่สามัญจริงๆ
เขาไปสัมภาษณ์อีกคนหนึ่ง ซึ่งทีแรกไม่รู้สึกอะไรกับเสื้อแดง แต่มีอาชีพรับจ้างไปแจก Ivy (น้ำชา กาแฟ กล่องตราหนึ่ง) จะไปแจกที่ไหนที่นั่นมีม๊อบทุกที ก็ขาดรายได้ จึงชักไม่ชอบเสื้อแดงจริงๆเสียแล้ว
