รู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้ ไม่ให้สื่อจูงไปจูงมา

 

 

           หยุดไปเนิ่นนาน เพื่อเตรียมงาน และสาเหตุอีกข้อคือ คอมส่วนตัวพัง ที่พังเนี่ยไม่ใช่ใช้ๆไปแล้วพังตามธรรมชาติ ตามวาระนะค่ะ คือฉันทำคอมหล่นลงมาจากโต๊ะ..แหะ แหะ  ลองคิดดูดิค่ะ ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ความเงียบปกคลุมบ้านฉันค่ะ.. ไม่มีใครว่าอะไร จนฉัน..รู้สึกผิด..(สังเกตุ)  อ้อนวอนให้ด่าสักหน่อยพอให้รู้สำนึก กลับโดนปฎิเสธอย่างเลือดเย็นว่า  "ไม่เป็นไรหรอกใครๆก็สะเพร่าได้"

โห เนี่ยไม่ได้ด่าเลยค่ะ เห็นใจฉันมาก แล้วคอมฉันมันก็กองอยู่ใต้โต๊ะอย่างไม่มีใครใยดี ฉันไม่ได้ยกเอาไปให้ช่างที่ไหนซ่อม เพราะพ่อทูลหัว (สามี) เธอจะเป็นคนซ่อมให้

ฉันก็รอจนแล้วจนรอด ก็ไม่ยอมซ่อมสักที  ฉันก็ไม่กล้าเร่งเพราะความผิดมันมาจากฉันเอง ก็เลยแล้วแต่เขาจะกรุณา ซ่อมเมื่อไรก็เมื่อนั้น ช่วงนี้ก็อาศัย แย่งมาจากลูกบ้าง จากคอมคุณสามียามเธอพักงีบหลับบ้าง ฉันก็เลยห่างๆจากสิ่งที่ทำเป็นกิจวัตรประจำวัน..(แวะโกทูโนว์)

เรื่องงานก็คงจะเริ่มในเดือนหน้าที่จะต้องเข้าพื้นที่ ตอนนั้นโรงเรียนเปิดเทอมพอดี ก็คงรอเด็กๆเค้าเข้าที่เข้าทาง.. แล้วก็จะไปเริ่มกิจกรรมการรู้เท่าทันสื่อ  และกิจกรรมสืบค้นประวัติศาสตร์ท้องถิ่น คืบหน้าอย่างไง ฉันจะมาเล่าให้ฟังนะค่ะ

 แหมตอนเนี่ยพูดถึงเรื่องสื่อ เราก็วิ่งตามสื่อ มึนๆกับสื่อ ไม่รู้ไหนจริง ไหนเท็จ  จะไปคุยให้เด็กฟังเรื่องรู้เท่าทันสื่อ พวกฉันก็ต้องสร้างภูมิให้ตัวเองก่อน ก่อนที่จะไปถ่ายทอดให้เด็กๆได้มีภูมิขึ้นมาบ้าง ไม่ต้องมากแค่พอที่จะ  รู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้  ไม่ให้สื่อจูงไปจูงมาจนเป็นตุ๊กตาล้มลุกก็พอ...นิ