... เมื่อวานได้ชมภาพลายเส้น งานศิลป์ ของท่านอาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์ 

ด้วยแสง เงา ลายเส้น เน้นอารมณ์ บ่มจินตนาการ จึงได้ร่ายรส บทกวีค่ะ ;)

 

... ขอบพระคุณท่านอาจารย์สำหรับภาพดลใจ แม้ช่วงท้ายลั่นกลอนไปมา ได้เป็นประตูเปิดใจ ให้โยงไปสถานการณ์อีกแล้ว แบบภาษา อารมณ์ พาไปนะคะ ;) 

 

 

ปลูกบ่มเพาะ ต้นไม้ ใส่ปุ๋ยรัก

กิ่งก้านจัก อุดม สมประสาน

โอนเอนอ่อน ผ่อนไหว ละใบงาม

ร่วงหล่นพรู ผลิพราวตาม กาลเวลา

...

รากหยั่งลึก ณ ที่ใด ก็คงมั่น

ลำต้นพลัน เติบโตสูง มุ่งสนอง

ก้านสมาน กิ่งกระจาย ตามครรลอง

ใบปกป้อง คลุมห่มใจ ให้ร่มเงา

...

ผลผลิต แห่งรัก จักสุกปลั่ง

หล่อเลี้ยงยัง เผ่าพันธุ์ แบ่งปันได้

ขยายต่อ ยอดเมล็ด เล็ดลอดไป

แผ่ไพศาล ผ่านคุณค่า ป่างดงาม

 

...

 

คนเราควร ปรารถนาดี ที่ผลงาน

เราสมาน ประสานผล บนส่วนร่วม

เพื่อประโยชน์ อยู่รอด ของส่วนรวม

ทุกทุกส่วน สำคัญ สัมพันธ์กัน

...

เป็นห่วง เป็นใย ในพี่น้อง

ชาวบ้านต้อง ตากแดด แผดเผาจิต

มึนรึงง ฤา สับสน กะชีวิต

มลพิษ รอบกายจิต ผิดวิสัย

......

คิดถึง ณ ซึ่งบ้าน กันไหมหนอ

ลูกรึหลาน ยังเฝ้ารอ ขอเสมอ

หทัยรวด ปวดร้าว จริงนะเออ

หยุดละเมอ ทำเพื่อพ่อ ขอนะคะ

...

 

เมือบ้านกันหนา อย่ามาประวิง ข้าวปลา พร้อมหน้าพ่อแม่ลูกคือของจริง ฤายิ่งใหญ่ ... นิรันดร์เอย

 

... แม้เราแต่ละคน อาจจะเป็นเพียงแค่ กิ่ง ก้าน ใบ ส่วนเล็กๆ แต่หากขาดส่วนใดไซร้ ต้นไม้ ก็คงเหี่ยวแห้ง เฉา ไร้ชีวิตชีวา และเอ่ยลาลับโลกไปในที่สุด ....

 

… ดังนั้นปลูกเพาะต้นไม้ ด้วยความรัก เอาใจใส่  ... สร้างความสามัคคี ให้สยามเมืองยิ้มกลับถิ่นไทย ให้เป็นไท กันนะคะ ;)  ...  ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเรา ...

 

... โปรดอย่าถามว่าต้นไม้(ชาติ)ให้อะไร จงตระหนักว่าเราเอาใจใส่ และดูแลต้นไม้ของเราดีที่สุดหรือยัง?  .. เชื่อมั่น ศรัทธา รักมาตุภูมิ  ตอบแทนคุณแผ่นดิน ;)