...ความสุขแท้จริงอยู่ที่ใจ......กว่าจะรู้บ้างคนก็สายไป........เจ้ามารน้อย...เจ้านี้แหยบหย่นจริงๆ......

20 เมษายน  2553  

วันนี้ตั้งเขียนบันทึก หาความสุขภาค 2 ต่อจากวันก่อนที่เขียนข้างวาน

สืบเนื่องจากการวิ่งหาความสุขของครูซ่อมคน......

มีนิทานเล่าว่า  มีเจ้ามารน้อยอยู่ 3 ตนตั้งแต่อดีตตระกาล....ขึ้นชื่อว่ามารก็มีใจที่คิดแต่

จะทำให้มนุษย์เกิดความทุกข์ไรความสุข ....เจ้า 3 มารน้อยปรึกษากันว่าทำยังไงจะ

แอบซ่อน...ความสุขไว้ที่ไหนดี...ถึงทำให้มนุษย์โลกหาไม่พบเจอ....

ขณะเดียวกันมนุษย์โลกไม่ว่ายากดีมีจน...ดิ้นรนหาแต่เจ้าความสุขนี้ว่ามันอยู้ที่ไหน

หลากหลายรูปแบบ...หลากหลายวิธีการทั้งทางถูก...ทางผิด....ทั้งโง่เฃลาและฉลาด

(ต่างคิดไปแล้วแต่พื้นฐานจิตใจแต่ละคน...ภูมิหลังแต่ละคน)......

....เจ้ามารน้อยตนที่ 1...เสนอความคิดว่า...เอาความสุขไปซ่อนบนภูเขาสูงสุดฟ้า

มนุษย์จะได้หาไม่เจอ...เจ้ามารอีก 2 ตนก็แย้งว่าไม่ได้หรอกมาย์มันเก่งจะตายคิดหา

ทางขึ้นมาจนได้แหล่ะ.....(ก็จริงมนุษย์สร้างเครื่องบิน ...กระสวยอวกาศได้ในที่สุด

ซ่อนไว้บนภูเขาก็หาเจอ).......

.......เจ้ามารน้อยตัวที่2เสนอว่า....เราซ่อนเจ้าความสุขไว้ใต้มหาสมุทรที่ลึกที่สุดซิ....

เจ้ามารน้อย 2 ตนก้แย้งด้วยเหตุผลเดิม...มนุษย์มันคงคิดหาวิธีลงไปหาเจอ.....

(ก็จริงในที่สุดมนุษย์คิดค้นเรือดำน้ำได้จริงๆ).....

........เจ้ามารน้อยตนที่ 3  คิดสักครู่...พร้อมบอกว่า....ข้าคิดได้แล้วพวกมนุษย์คิดหา

แต่สิ่งไกลตัว...ไม่เคยพินิจสิ่งใกล้ตัว...โดยเฉพาะตัวเอง...เราก็ซ้อนความสุขไว้ที่

หัวใจมนุษย์นี้แหล่ะ....รับรองมนุษย์หาไม่เจอ...มั่วแต่หาที่อื่น.....

......แล้วมารน้อยทั้งสามก็เห็นชอบตกลงซ้อนเจ้าที่เรียกว่าความสุขที่มนุษย์ไขว้ขว้า

หามาตลอดไว้ที่ใจของมนุษย์แต่ละคนนั้นเอง.....

.......ในที่แม้นปัจจุบันนี้มนุษย์จำนวนมากจะรู้ว่าความสุขอยู่ที่ใจ.....แต่มนุษย์ก็มิวาย

วิ่งไขว้ขว้าหาความสุขเหมือนเดิม....(ร่วมทั้งครูซ่อมคนด้วย)....สุดท้ายมนุษย์

จึงตกอยู่ในห่วงของความทุกข์จนวาระสุดท้ายของชีวต..........

...ความสุขแท้จริงอยู่ที่ใจ......กว่าจะรู้บ้างคนก็สายไป.....

....เจ้ามารน้อย...เจ้านี้แหยบหย่นจริงๆ.....