ความเห็นผิดผิดไปในความคิด เริงในจิตอันลุ่มหลงงงงวยเศร้า พรากความจริงสิงมารร่านธรรมเมา ปลุกเสกเถ้าซากธาตุสี่ดีกว่าใคร สร้างความวุ่นวายในองค์กร เดือดร้อนผู้คนจนเคืองใหญ่ เราคงได้เพียงนั่งสังเวชใจ ที่ตนได้พบเห็นเวรกรรมจริง ดุษฎีบัณฑิตไม่คิดช่วย ทั้งที่รวยปัญญาค่ามากยิ่ง กลับฉุดรึ้งดึงให้ใจไหวติง ดำดิ่งลงเหวแห่งอบาย ศาสนาพระศรีอารย์คงไม่ช่วย ปล่อยให้งงงวยมากหลาย แล้วให้ธรรมชาติปาดร่างกาย แช่เกลือทรายสาปไว้ในโลกันต์
เจ็บหูมากครับอาจารย์ ถ้ามีใครอ่านให้ผมฟัง คงหูหลุดไปแล้ว เพราะคมมากครับ
ขอบคุณครับผม