การพัฒนาตนเองตามทฤษฎีมาสโลว์ที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมไทย คือ หาใจตัวเองให้เจอ

 

      ทฤษฎีความต้องการ ๕ ขั้น ของมาสโลว์  เป็นทฤษฎีที่เหมาะสมในการนำมาใช้พัฒนาบุคลากร ด้วยหลักมนุษย์นิยม  นั่นคือ   จะพัฒนาใคร  ต้องมุ่งพัฒนาไปตามความต้องการทั้ง ๕  ขั้น

 

    จะพัฒนาให้คนคิด  ก็ต้องพัฒนาคนไปให้ถึงขั้นที่ ๔ เสียก่อนเขาจึงจะคิด

 

    ทีนี้  สำหรับคนที่จะไปพัฒนาคนอื่น  ก็ต้องพัฒนาตัวเองให้อยู่ในขั้นที่ ๔  ด้วย

 

     บันทึกนี้  จะเขียนประเด็นการพัฒนาตัวเองให้อยู่ในขั้นที่ ๔  ก่อนที่จะไปพัฒนาคนอื่น

 

      เพราะขั้นที่ ๔  ที่ดูเหมือนง่ายที่จะเข้าถึง แต่ดูกันลึกๆแล้ว  ไม่ง่ายเลยครับ

 

     ขั้นที่ ๔ ของมาสโลว์  คือ ขั้น ความต้องการได้รับได้รับนับถือยกย่อง(Self-Esteem needs)  ความต้องการในขั้นนี้  มาสโลว์แยกเป็น ๒ ลักษณะ คือ

 

      ๔.๑ ความต้องการนับถือตนเอง(Self-respect)  คือ มีความเชื่อมั่นในตนเอง  เชื่อมั่นในผลสัมฤทธิ์และความสามารถในตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาอาศัยผู้อื่น

 

        ๔.๒ ความต้องการได้รับการยกย่องนับถือจากผู้อื่น(esteem from others) คือ ความต้องการเกียรติยศ ได้รับการยกย่อง ได้รับการยอมรับ  ได้รับความสนใจ  จากผู้อื่น  ต้องการมีชื่อเสียง

 

       สำหรับความต้องการได้รับการนับถือยกย่องทั้ง ๒ ลักษณะ นักจิตวิทยามองว่าขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรม  นั่นคือ

 

     ในสังคมตะวันตก ซึ่งเน้นความเป็นปัจเจกชน  จะมีความสุขจากความต้องการนับถือตนเอง 

 

     ขณะที่สังคมตะวันออกเป็นสังคมที่มีวัฒนธรรมแบบชุมชน  จะมีความสุขจากการได้รับการยอมรับจากคนอื่น

 

       ปัญหาของการสร้างความภาคภูมิใจของสังคมไทย  จึงอยู่ที่ตรงนี้ครับ นั่นคือ   การมีความภาคภูมิใจด้วยการยอมรับจากคนอื่น

 

      ที่ว่าเป็นปัญหา  เพราะสังคมไทย เป็นสังคมที่ไม่ค่อยยอมรับการกระทำของคนอื่นครับ แม้จะทำดีเพียงใดก็ไม่ยอมรับ (ทั้งๆที่ใจจริงอาจจะยอมรับ)  

 

      ขณะเดียวกัน หลายๆคน  ก็มุ่งจะปรารถนาหาความสุขด้วยการแสวงหาการยอมรับจากคนอื่น   จึงจะมีความสุขได้  ซึ่งเป็นความสุขที่เหมือนยากและห่างไกล เพราะในสังคมไทย ทำดีไปเท่าไร   ก็ไม่มีใครยอมรับ

 

    ดังนั้น  ถ้าจะมีความภาคภูมิใจให้ได้ในสังคมไทย  คงจะต้องปรับเปลี่ยนวิธีคิดใหม่  ไปเป็นการสร้างความภาคภูมิใจด้วยการนับถือตัวเอง

 

      ใครจะยอมรับเราหรือไม่  ไม่ใช่เรื่องใหญ่   ขอให้เรายอมรับตัวเอง  ก็เป็นความภาคภูมิใจของเราแล้ว ดังบทกวีของ จอร์ช ซังค์  นักเขียนสตรีชาวฝรั่งเศส ที่ว่า

 

 

 

      “คนเรามีความสุขจากผลการกระทำของตัวเราเอง

        เมื่อเรารู้จักสูตรปรับปรุงสำหรับความสุขรสนิยมเรียบง่าย

        การมีความกล้าหาญระดับหนึ่ง

        การควบคุมตัวเองได้ในระดับหนึ่ง

        การรักการทำงาน

        และที่เหนือสิ่งอื่นใด คือ การมีมโนธรรมที่แจ่มชัด

        ความสุขไม่ใช่ความฝันแบบเลือนราง

        มันคือสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกอย่างชัดเจนอยู่ในขณะนี้”

 

 

 

      ครับ ความภาคภูมิใจในตัวเอง ไม่ต้องไปหาที่ไหนให้ใครยอมรับ  อยู่ในตัวเรานี่เองครับ

 

      หาตัวเองให้เจอ   หาความรู้ความสามารถของตัวเองให้เจอ  แล้วลงมือทำตามความรู้ความสามารถของตัวเอง เสร็จแล้วก็ชื่นชมผลงานของตัวเอง โดยไม่ต้องไปหวังคำชมจากใคร  ไม่ต้องไปแสวงหาการยอมรับจากใคร

 

     หาตัวเองเจอ  หาความสามารถตัวเองเจอ  ก็หาใจตัวเองเจอครับ

 

     หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข