ทบทวนชีวิตที่ผ่านมา

เกิดเมื่อวันจันทร์  24 มิถุนายน 2528

เข้าเรียนชั้นอนุบาลที่ โรงเรียนบ้านเวียงใต้

(ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนอนุบาลเวียงใต้)

ความบังเอิญไม่เคยมีจุดจบ  มันเกิดขึ้นได้เสมอ  เมื่อต้องย้ายบ้าน  ทำให้ต้องย้ายที่เรียน  พบเพื่อนใหม่  จำได้ว่าโดนหลอกให้ย้านโรงเรียน  มันเป็นอะไรที่ฝังใจเด็กมาเลยว่าโดนผู้ใหญ่หลอก  แต่ก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไรมากมาย  เพราะระยะทางไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก 

พอย้ายโรงเรียนมาก็ได้เป็นตัวแทนโรงเรียนท่องบทอาขยาน  ตอนอยู่ ป.3

แต่ก็ไม่ได้เข้าแข่ง

เพราะมันเถลไถลตามประสาเด็ก  คือไปแข่งที่โรงเรียนเก่าเลยแอบไปหาเพื่อน

พอขึ้นมัธยมต้นก็ตามประสาเด็กอีกตามเคย  ไม่ค่อยยอมโตตามตัว  เล่นกีฬาตามคำชวนของอาจารย์  สุดท้ายเลยได้ไปแข่งกีฬาของจังหวัดเป็นตัวแทนโรงเรียน  กีฬาที่ได้เป็นตัวแทนไปแข่งขันกีฬาประจำโรงเรียนในจังหวัดได้แก่  เปตอง  ครับพี่น้อง  ก็สนุกไปแบบหนึ่งครับ  ได้ใช้สมาธิสูง  ต้องนิ่ง  ใจเย็น  แต่ไม่รู้ว่าเก่งจริงหรือว่าฟลุ๊ค  ดันได้ที่สองมาซะงั้น  เหรียญทองครับพี่น้อง  โอ้  ดีใจมากเลย 

มัธยมปลาย  ชีวิตแห่งทางโค้ง  ชีวิตวัยรุ่น  กีฬาที่เล่นก็เปลี่ยนมาเป็น บาสเก็ตบอล  ชีวิตแห่งการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น  ต้องขยันเรียน  ขยันอ่านหนังสือ  แต่ทึ่ขยันที่สุดก็ ขยันเล่น  ทำไปได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน  แต่ยังดีที่เอาตัวรอด  สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้  ถึงจะไม่ได้เป็นมหาวิทยาลัยชื่อดัง  แต่ก็ภูมิใจด้วยความสามารถตัวเอง  นามแห่งมหาวิทยาลัยนั้น  คือ  มหาวิทยาลัยนเรศวรพะเยา

ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว  ได้เรียน  ได้เจอเพื่อนใหม่  สังคมใหม่ๆ 

หลังจากจบมหาวิทยาลัยมาก็แสนจะคิดถึงเพื่อนมาก  แต่ทำยังไงได้  ชีวิตต้องเดินไปตามทาง  ชีวิตเป็นของเรา  เราต้องลิขิตมัน พูดให้สวยหรูไปงั้นแหละ  อันที่จริงก็คือหางานทำนั่นเองครับ พี่น้อง

บังเอิญโลกมันกลมเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยชวนไปทำงานได้  ซึ่งก็ได้ทำจริงๆ  เป็นบริษัทเล็กๆ  ที่เขียนโปรแกรมเกี่ยวกับการจัดการบัญชีไปขายให้กับสหกรณ์ทั่วประเทศ  ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามของ  เครดิตยูเนี่ยน  เป็นสหกรณ์ของชุมชนเพื่อชุมชน  ลักษณะการทำงานของธนาคารเลยครับ  มีทั้งรับฝาก  กู้  ถอนเงิน  ผู้ริเริ่มความคิดเกี่ยวกับสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนคือ บาทหลวงอัลเฟรด บอนแนงค์  ถือเป็นบิดาแห่งสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน

เข้าเรื่องต่อ  งานหลักๆ ที่ได้ทำในบริษัทคือ ซ่อมคอม  ติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์ให้กับสหกรณ์ที่ได้ซื้อโปรแกรม  รวมถึงสอนลูกค้าในการใช้โปรแกรม  ทำให้ได้มีโอกาสได้ท่องเที่ยวไปทุกภาคของประเทศ  เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ดี

 

ทำมาได้ 1 ปี รู้สึกว่าทำต่อไปก็ได้แค่นี้  ไม่มีความก้าวหน้าขึ้นมาเลย

สุดท้ายก็ลาออกมาทำงานอยู่บ้าน  อยู่กับพ่อแม่ เป็นเพื่อนท่านสมดังที่คิดไว้  แต่ก็ยังหางานที่ดีที่ชอบไม่ได้

สุดท้ายเลยเลือกที่จะมาเรียนวิชาชีพครู 

 ชีวิตไม่ได้มีอะไรโลดโผนมาก 

คนเรามันก็เท่านี้  ดีใจเท่าที่เป็น  พอใจเท่าที่มี

แค่นี้ก็สุขใจ