เมื่อตอนเด็ก.. ไม่ได้ฝันว่าจะเป็นครู
ความฝันตอนนั้น.. มีมากมายตามประสาเด็ก วัยรุ่น และวัยสาวที่คิดตามเพื่อนและแฟชั่น
แต่..เนื่องจากได้ดำเนินชีวิตอยู่กับครอบครัวที่เป็นครู ครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ ผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดในยุคนั้น นับจากคุณตา จนถึงคุณน้า ที่เราเคารพและยึดเป็นแบบอย่าง..โดยไม่รู้ตัวว่านั่นคือการเรียนรู้และซึมซับความเป็นครู เป็นเจ้านาย เป็นลูกน้อง .. ต้องทำอย่างไรบ้าง
วันที่เราได้บรรจุเป็นครู (ซี 3) คุณตาและคุณน้า ได้ให้สิ่งที่เป็นมงคลแก่ชีวิต คือ เหรียญเจ้าคุณนอ (รุ่นใบโพธิ์ 108 ปี) โดยบอกว่าถ้าจะเป็นครู..เป็นข้าราชการที่ดีก็ควรจะมีหลักการและสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ และนี่คือสิ่งมงคลที่ใครได้ไว้บูชาจะทำให้มีความก้าวหน้าและเจริญงอกงามในการทำราชการ.. เราจึงมีความมุ่งมั่นและตั้งใจว่าต่อจากนี้ไปจะเป็นครู..เป็นข้าราชการที่ดีเพื่อตอบแทนคุณแผ่นดิน
วันนี้.. เราได้เดินทางมาถึงจุดหนึ่งที่พอใจ สุขใจ กับสภาพชีวิตโดยรวม และได้นั่งทบทวนชีวิตตนเองจากอดีตจนขณะนี้ และในอนาคต เราสามารถจะแบ่งปันความสุขให้กับบุคคลรอบข้างโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ ซึ่งการไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ นี้ ทำให้เรานึกถึงคำสอนของคุณน้าที่บอกว่า ชีวิตครู หรือผู้อำนวยการ/ผู้บริหาร เปรียบเหมือนกับ ไม้ไผ่สร้างตึก.. เมื่อตึกเสร็จแล้วนั่งร้านไม้ไผ่ก็ถูกรื้อลงมา.. เพื่อให้ตึกนั้นเด่นสง่า สวยงามและใช้ประโยชน์ต่อไป..
ไม้ไผ่ที่สร้างตึกเสร็จแล้วทำให้ตึกเด่นเป็นสง่า เขายังสามาราถนำเอาไม้ไผ่เหล่านี้ไปสร้างตึกหลังต่อ ๆ ไป จนกว่าไม้ไผ่จะหมดอายุการใข้งาน คงเหลือแต่ตึกที่สวยงามเหล่านั้น ไม้ไผ่ก็ภูมิใจในเบื้องหล้งความสำเร็จนั้น