แท้จริงแล้ว...ความรักเป็นเรื่องราวและความรู้สึกดี ๆ ระหว่างคนสองคน
และความรักที่แท้จริง  ควรที่จะเป็นความรักที่ให้ความสุขกับทั้งสองฝ่าย
หากรักนั้นเกิดจากความพยายามของใครคนใดคนหนึ่งเพียงฝ่ายเดียว
เชื่อเถอะ...ว่า รัก นั้นไม่มีทางเป็นรักที่มีความสุขได้เลย

หากใครคนหนึ่ง  ต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามอีกฝ่ายหนึ่งอยู่ตลอด
ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้รักนั้นคงอยู่
รักแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร

อย่าให้คนหนึ่งมีความสุข  ในขณะที่อีกคนหนึ่งพยายาม
อย่าให้คนหนึ่งเสียใจ  ในขณะที่อีกคนหนึ่งไม่รู้ตัว

อย่าให้อีกคนหนึ่งรู้สึกดี  ในขณะที่อีกคนหนึ่งเฉย ๆ

อย่าละเลยความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง
ความรักนั้นไม่ใช่ความสงสาร  หรือการทนฝืนใจ

เธอ  คือ  เธอ
ฉัน  คือ  ฉัน
คนสองคนที่รักกัน
ต่างมีหัวใจเป็นของตนเอง

รักนั้นจึงสมบูรณ์ได้ด้วยตัวของมันเอง

 

(บันทึกย้อนหลัง  จาก...เรื่องราวที่เขียนในไดอารี่)