การประชุมที่ไม่ยอมเลิกลา
หลังจากที่แต่ละประเทศเสนอผลการร่างหลักสูตรของประเทศตนเองเสร็จแล้ว โดยปกติก็จะเลิก หรือพาไปศึกษาดูงาน แต่เปล่าเลยในตอนบ่ายวันนี้ต้องเข้ากลุ่มหาวิธีการที่จะทำอย่างไรกับร่างหลักสูตร แล้วให้ไปถึงเป้าหมายที่ต้องประเทศต้องไปดำเนินการให้เสร็จภายใน 3 เดือน
ผู้เขียนเองกับพี่โจ้ ครูจิ๋วเองเคยทำงานเป็นเลขสนุการของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติมาก่อน(คุณหญิงจันทนี สันตะบุตร กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ชุดแรก ปี 2545-2549) จึงค่อนข้างรู้ระบบบริหารภายในของ กสม.เหมือนกัน จึงต้องปรึกษากับพี่โจ้ตลอดว่า ทางประเทศไทยอย่างเพิ่งรับอะไรมาทั้งสิ้น เราต้องบันทึกเรื่องทั้งสิ้นที่ได้มาประชุมครั้งนี้ เสนอทาง กสม. และเสนอทางคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ที่ดูแลอนุกระบวนการยุติธรรม คือ ท่าน พล.ต.อ. วันชัย ศรีนวลนัด ว่าท่านเห็นด้วยแล้วนำไปปฏิบัติต่ออย่างไรในอนุของท่าน
ทางผู้จัดเองก็คงโกธร ประเทศไทยเหมือนกันที่ไม่ยอมรับกติกาที่เสนอมาทั้งหมด แต่ประเทสไทยชัดเจนว่าต้องนำเสนอรายงานที่ประชุมครั้งนี้ผู้รับผิดชอบดำเนินต่อ และให้ทางผู้จัดติดตามงานทั้งหมดที่ กสม.
เสร็จแล้วผู้จัดต้องการให้ผู้เข้าประชุมประชุมกันต่อในช่วงบ่าย ทุกคนในที่ประชุมเครียดกันอย่างเห็นได้ชัดมาก ผู้เขียนเองถึงกับบ่นเสียงดังมาก !!!เบื่อจังเลย!!! จะเอาอะไรกันหนักกันหนา ผู้เขียนเองมีน้องชายจากมาเลเซีย พูดว่า เห็นด้วยกับพี่สาว คนอินโดนิเซีย ก็บอกว่า เห็นด้วยอย่างยิ่ง ซึ่งสองคนทำงาน NGOsทั้งสิ้น และก็อยู่กลุ่มเดียวกันด้วย แต่ทั้งสองเรียนมาภาษาไทยมาเหมือนกัน พวกเราจึงเมาโคกกันในช่วงบ่าย เพราะเครียดจึงกินกันแต่โค๊ก เมาจริงๆๆๆๆๆ
