ปัญหาเรื่องการศึกษาของพระภิกษุสงฆ์และสามเณรในพระพุทธศาสนาเป็นเรื่องที่สำคัญของสังคมไทย
ด้วยพระภิกษุสงฆ์และสามเณรเหล่านั้น เป็นธรรมทายาท เป็นกำลังที่สำคัญในการเผยแผ่พระธรรมคำสอนและพระธรรมวินัยที่ถูกต้องตามพุทธพจน์
ปัจจุบัน ศาสนทายาทเหล่านั้นกับถูกปิดกั้นโอกาสทางการศึกษา สามเณรไม่สามารถสมัครเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนสายสามัญโดยทั่วไปได้ ในขณะที่วงการพระพุทธศาสนาไทยจำเป็นต้องมีศาสนาทายาทที่มีความรู้ความสามารถมีความรอบรู้ในสาขาวิชาต่าง ๆ ไม่เพียงเฉพาะความรู้ในทางธรรมเท่านั้น การศึกษาทางธรรมโดยแท้จริงแล้ว ควรให้ความสำคัญในรูปแบบวิธีการที่เหมาะสม เป็นที่ยอมรับของพุทธศาสนิกชน ส่วนใหญ่วงการพระพุทธศาสนาในประเทศไทย ก็กำลังเสื่อมถอยลงทุกวัน จะเห็นได้จากกระแสพุทธพาณิชย์ กระแสแห่งพิธีกรรม ไสยศาสตร์และปวงเทพ ที่กำลังเป็นที่นิยม กลืนกินเป็นเนื้อเดียวกันกับวงการพุทธศาสนาในประเทศไทย พุทธศาสนาที่แท้จริงจึงถูกลืมเลือนไป
พระภิกษุสงฆ์ และสามเณร จึงต้องมีความรู้ในหลักธรรมคำสอนแห่งพระพุทธศาสนาเป็นอย่างดี เพื่อเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่สัจธรรม เกื้อกลูประโยชน์ชาวโลก
การปลูกฝังคุณธรรม ควรเริ่มตั้งแต่เด็กวัยประถมศึกษา แต่เด็กในวัยนี้ขาดโอกาสได้ใกล้ชิดกับพุทธศาสนาเนื่องด้วยต้องเข้าเรียนในโรงเรียนตามกฏหมาย หากเข้ามาบวชเรียนในวัด ก็จะไม่มีโอกาสได้เล่าเรียนในหลักสูตรวิชาสามัญ เพราะวัดโดยส่วนใหญ่สอน นักธรรม บาลี เป็นหลัก การสอนตามหลักสูตรสามัญศึกษา ซึ่งเป็นหลักสูตรที่นักเรียนสามารถนำไปศึกษาต่อในสถานศึกษาต่าง ๆ ได้ กลับหากได้ยากในสำนักเรียนของวัดโดยทั่วไป
นอกจากนั้น สามเณรยังขาดโอกาส หรือไม่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนสายสามัญ ที่มีชื่อเสียงโดยทั่วไปได้ จึงทำให้ความนิยมในการส่งบุตรหลานเข้าบวชเป็นเณร กลับเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้สามเณรเหล่านั้นขาดโอกาส ไม่ได้รับการศึกษาที่เหมาะสมในสมัยปัจจุบัน
นักการศึกษาของชาติ ท่านใดบ้างที่เล็งเห็นปัญหา และวิธีการแก้ปัญหาดังกล่าว ท่านมีความเห็นอย่างไร
