เรื่องราวอีกเรื่องที่ข้าพเจ้าค่อนข้างชอบจากการเดินทางร่วมขับเคลื่อน R2R ที่เมืองนราธิวาส...
ขณะที่ช่วงเวลาข้าพเจ้าบรรยาย...และนั่งอยู่บนเวทีนั้นสายตาที่มองลงไปยังคนหน้างานทั้งหลาย ทำให้ได้สบตากับบุรุษท่านหนึ่ง แววตาส่งมองถึงความมุ่งมั่นและตั้งใจ ทุกครั้งที่มองไป เขาจะยิ้มให้ข้าพเจ้าเสมอ สลับการก้มลงขีดเขียนในประเด็นต่างๆ...
ทราบชื่อ อีกครั้ง... ชื่อว่า น้องนาน ...
น้องนานเป็นหมออนามัย ที่มีความมุ่งมั่นมาก
เรื่องเล่าของน้องนาน นั้นบอกว่า
ผมน่ะอกหักจากเวทีวิชาการ ถูกตีเละอย่างยับเยิน ไม่มีชิ้นดี ทำให้ผมไม่อยากไปร่วมอีกแล้ว แต่ผมก็มองว่างานของผมนั้นมีปัญหาอยู่มาก และการแก้ปัญหางานของผมนั้น ผมคิดว่า R2R น่าจะเป็นเครื่องมือที่จะช่วยแก้ปัญหางานของผมได้ การอบรมเรื่อง R2R สองวันนี้... ผมตั้งใจมาก ตั้งใจมาเต็มที่..."
คำบอกเล่าของน้องนาน ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงน้องโอ...หมออนามัยชาวม้ง แห่งเมืองปายที่อยู่บนดอยสูง
อารมณ์ ความรู้ ผ่านการบอกเล่าของน้องนานนั้นช่างคล้ายคลึงกับน้องโอผู้ทุ่มเทเพื่อพี่น้องม้งและชาวไทยภูเขา...
อุดมการณ์ ความดี ความงาม ความตั้งใจอยากพัฒนาเพื่อผืนแผ่นดินแห่งชีวิตของตนเอง
คนหน้างานส่วนมากที่อยู่ตามพื้นที่ต่างๆ นั้นต่างมีอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิดคล้ายๆ กัน เขาไม่ได้อยากเก่งกาจเรื่องการวิจัยหรอก แต่เขาอยากค้นหาหนทางการมีคุณค่าจากการทำงานประจำของเขา
ทำให้ข้าพเจ้าได้คิดอย่างหนึ่งว่า...
หากเราจะขับเคลื่อน R2R เราอย่าได้ไปมุ่งในคนที่พอรู้เรื่องวิจัยมากนัก กลุ่มคนเหล่านี้มีความพร้อมในการที่จะทำอยู่แล้ว หากว่าเขาเข้าใจในกระบวนการ R2R แล้วเขาจะสามารถอาศัยต้นทุนเดิมของตนเองทำต่อไปได้ แต่...สำหรับคนที่เป็นคนส่วนมากที่มีความอยากทำ แต่ยังขาดประสบการณ์และองค์ความรู้วิจัย คนกลุ่มนี้เราต้องให้โอกาสอย่างมากที่จะให้เขาเรียนรู้การทำ R2R ไปพร้อมๆ กับเสริมสร้างสัมมาทิฐิ ให้มีความคิดเห็นที่ถูกที่ชอบ และรักการทำ R2R ไปพร้อมๆ กัน...
ความประทับใจก็ยังคงมีปรากฏอยู่ในใจ ไม่ว่าจะเดินทางไปมุมไหน เมืองไหนของระเทศไทย...ก็ยังได้พบคนหน้างานที่ร่วมความรู้สึก อยากนำความดีความงามของ R2R มาใช้ในวิถีในการงานของตนเองอยู่...
๓๐ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓
ความประทับใจ
