ฉันอยากบอกเขาเหลือเกินว่า “ขอให้คุณดูแล เอาใจใส่คนที่คุณรักอย่างดีที่สุดในขณะที่ท่านเหล่านั้นยังอยู่กับคุณ...นะคะ...เพราะคุณจะไม่มีโอกาสได้ดูแล เอาใจใส่ ปรนนิบัติท่านอีกเลยในวันที่ท่านจากคุณไปนั่นเอง”
บันทึกนี้ฉันขออนุญาตบันทึกไว้....เพื่อเก็บมันไว้เป็นลายลักษณ์อักษรแด่ผู้ชายคนนี้...คนดีที่หนึ่งที่ประเสริฐที่สุดในโลกสำหรับชีวิตของลูกๆ....พ่อเนียน หนูปลอด....
หลายวันมานี้ฉันอยากพิมพ์มันออกมา ด้วยเพราะฉันอยากบันทึกมันไว้เพื่อเตือนใจตนเอง สำหรับการผ่านพ้นวันที่ดูเหมือนจะเลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน และในที่สุดฉันก็ทำมันได้สำเร็จสำหรับการปรับใจให้คิดปล่อยวางให้ได้ว่า....มันเป็นเรื่องแห่งความเป็นจริงที่ทุกคนต้องพบเจอ........ มีหลายคนเคยพบเจอเรื่องเหล่านี้มาก่อนฉัน เขาผ่านมันมาได้แล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้พบเจอ สำหรับคนเหล่านั้นฉันอยากบอกเขาเหลือเกินว่า “ขอให้คุณดูแล เอาใจใส่คนที่คุณรักอย่างดีที่สุดในขณะที่ท่านเหล่านั้นยังอยู่กับคุณ...นะคะ...เพราะคุณจะไม่มีโอกาสได้ดูแล เอาใจใส่ ปรนนิบัติท่านอีกเลยในวันที่ท่านจากคุณไปนั่นเอง”
วันนี้....ฉันพบเจอเรื่องนี้ด้วยตนเอง ช่วงเวลาที่พบกับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักและเคารพยิ่งนั้นมันช่างทรมานเหลือเกิน คงจะเป็นจริงสำหรับคำพระท่านเทศนาสั่งสอนที่ฉันเคยฟังมาในงานสวดศพที่ไหนมาทราบแต่นานมาแล้ว เท่าที่ฉันจำได้ท่านบอกว่า “การจากคนที่รักก็เป็นทุกข์” บัดนี้มันจริงเป็นที่สุด........
ฉันอยากบันทึกความรู้สึกนั้นออกมาเป็นตัวอักษรเพื่อเปลี่ยนถ่ายให้กับคนที่ยังไม่เคยพบเจอเรื่องเหล่านี้ทราบ เขาจะได้ไม่ประมาท และระวังในการใช้ชีวิต....โดยเฉพาะการใช้ชีวิตร่วมกับบุคคลอันเป็นที่รักและเคารพยิ่งของเขาอย่างดีที่สุด เพื่อจะได้ภูมิใจว่าคุณได้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบต่อท่านมาโดยตลอดจนวาระสุดท้ายของการจากไปของท่าน แล้วคุณจะภูมิใจและปรับใจตนเองให้กลับมาเผชิญความจริงได้เมื่อเหตุการณ์นั้นมันมาถึงตัวของคุณ
ฉันก็ว่า...ฉันทำใจได้แล้วนะ....แต่เมื่อมาจรดนิ้วสัมผัสแป้นพิมพ์กลั่นตัวอักษรที่จะเอ่ยถึงเรื่องราวของท่านในเวลานี้ มันกลับยากเหลือเกินในความรู้สึก เหมือนใครเอาเหล็กแหลมมาทิ่มตำรอยเจ็บนั้นอีกครั้ง แต่ฉันเองนี่แหละ...ที่เป็นคนเอาเหล็กนั้นมาทิ่มตนเอง เพียงเพื่อต้องการถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นเรื่องราวที่จะเตือนใจตนเองและคนที่ยังไม่ได้พบเจอเรื่องแห่งความเป็นจริงเช่นนี้เหมือนดังที่ฉันพบเจอมาแล้วนั้น ดังนั้น..ตัวอักษรที่เกิดจากการสัมผัสแป้นพิมพ์เพื่อกลั่นบันทึกนี้ออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรได้นั้น ฉันรู้สึกว่ามันช่างมีความยากเย็นเหลือเกิน เหตุมิใช่เพราะพิมพ์ด้วยมือโดยผ่านทางความคิดที่คิดแล้วคิดอีกเหมือนทุกๆ บันทึกที่ผ่านมา หากแต่บันทึกนี้ฉันจรดมันด้วยการใช้ใจพิมพ์มากกว่า...ใจแห่งความรักและความผูกพันที่ฉันได้รับมาจากผู้ชายคนนี้....คนที่รักฉันและพี่สาวฉันอีก 3 คน ได้มากกว่าชีวิตของท่านเองเสียอีกโดยไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขใดๆ มาเป็นตัวชี้วัดมาโดยตลอดชีวิตของพวกเราและของท่านเอง
หากจะคิดว่ามันง่าย...มันก็ดูเหมือนจะง่ายนะ นั่นอาจจะเป็นไปได้ในความคิดของคนที่ยังมีท่านอยู่เคียงข้างกายของคุณ ฉันเองก็เคยเป็นเช่นนั้น...ฉันรู้สึกว่ามันง่ายมาก.....และมันก็ง่ายจริงๆ เมื่อเรากล่าวถึงพ่อที่เรารักและคุ้นเคยมาตลอดชีวิตของเรา เหมือนอย่างที่ฉันเองก็เคยบันทึกเรื่องราวของท่านไว้ในบันทึกก่อนหน้านี้ เช่นในบันทึกนี้ บ่อปลาของพ่อ...พอเพียงสำหรับหน้าฝนนี้ นั่นเพราะท่านยังอยู่ข้างๆ กายฉันในเวลานั้น
ทว่า ณ เวลานี้....กว่าที่ฉันจะสามารถจรดปลายนิ้วสัมผัสแป้นพิมพ์ให้มันออกมาแต่ละตัวอักษรจนรวมเป็นคำๆ ได้นั้น ฉันกลับรู้สึกว่ามันเหมือนมีก้อนอะไรแข็งๆ แล่นมาจุกตรงลำคอฉันตลอดเวลาแห่งการสัมผัสกับทุกตัวอักษรนั้น บางคำในระหว่างที่มันจะมาผสมกันเป็นคำๆ ได้นั้น เจ้าน้ำใสๆ ที่ทำให้ตาฉันพร่ามัวระหว่างจ้องบนจอพิมพ์นั้นมันไหลออกมาเองอย่างอัตโนมัติโดยฉันเองไม่สามารถทัดทานหรือสั่งห้ามมันได้เลย มันทรยศต่อฉันเสียแล้วในเวลานี้ เวลาที่ไม่มีท่านอยู่ข้างกายฉัน เวลาที่ท่านเพิ่งจากฉันไป
ในวันที่ฉันเคยไปงานศพใครหลายๆ คนที่ผ่านมา ฉันเฝ้านั่งฟังและไตร่ตรองความคิดเสมอๆ เมื่อพระท่านเทศนาสั่งสอนธรรมในงานศพนั้นๆ เท่าที่ฉันฟังมาก็สรุปได้ตรงกัน พระท่านบอกว่ามันเป็นสัจธรรมแห่งชีวิต ..... ใครๆ หลายคนก็บอกฉันเช่นนี้อีกนั่นแหละ เมื่อฉันเจอสภาวการณ์เช่นนั้นด้วยตัวฉันเอง เขาบอกให้ฉันยอมรับมันให้ได้ ฉันทำสำเร็จด้วยซ้ำไป ฉันยอมรับมันได้ว่ามันเป็นธรรมดา....ทุกคนต้องพบเจอ ใครๆ หลายคนก็เคยพบเจอมาแล้วทั้งนั้น เขาก็ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ ฉันเองก็ต้องผ่านช่วงเวลานั้นมาได้เช่นกัน ป้าครูที่โรงเรียนยังออกปากชมว่าฉันผ่านมันมาได้อย่างสวยงาม...ขนาดตอนป้ายังร้องไห้อยู่นานเกือบเป็นหลายๆ เดือน ฉันหาหนังสือธรรมะมาอ่านหลายต่อหลายเล่มในช่วงเวลานั้นเพื่อปรับแต่งและปรุงใจของฉันเองให้เห็นเป็นปกติและธรรมดาของสัจธรรมแห่งชีวิตนั่นเอง
จริงๆ แล้วเรื่องราวของพ่อของทุกๆ คน ก็จะยิ่งใหญ่เสมอในความรู้สึกของคนนั้นๆ เรื่องราวของพ่อฉันก็เหมือนกัน มันยิ่งใหญ่เสมอในความคิดของฉันและพี่ๆ ทั้งสาม
แต่ฉันก็จะขอยกเอาเรื่องราวของพ่อบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อเตือนใจตนเองและคนอื่นที่ยังไม่พบเจอและอาจจะต้องพบเจอมันในอนาคต ท่านจะสามารถเรียนรู้มันก่อนที่ท่านอาจจะพบมันในวันหนึ่งข้างเพื่อการเตรียมใจ เพราะนี่เป็นสัจธรรมที่ทุกคนต้องพบเจอจริงๆ ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ด้วยซ้ำ
"อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา"
...
อยู่ตรงนี้อีกคนค่ะ
น้องแอนคะ..พี่ผ่านมาแล้ว 2 ครั้งในชีวิต
ไม่มีทุกข์ใดจะใหญ่หลวงเท่านี้
แต่เราก็ต้องยืนหยัดต่อไป ทุกคนต้องพบเจอ
ขอแสดงความเสียใจด้วย..ท่านอยู่ในใจเราเสมอค่ะ น้องรัก
...คนที่จากเราไปเป็นครูสอนเราว่า สักวันหนึ่งเราก็ต้องเป็นอย่างนี้ด้วยเช่นกัน....
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
ก่อนนี้น้องประมาทกับชีวิตเหลือเกินค่ะพี่ แอบลำเอียงเข้าข้างตนเองว่าจะยังไม่เจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ก่อนล่ะ ท่านต้องอยู่กับน้องอีกน่ะค่ะ แต่...ในที่สุดน้องก็ต้องเจอมันเข้าอย่างจังกับตัวเอง โดยไม่เคยคิดเตรียมพร้อมและเตรียมใจมาก่อนล่วงหน้า
กว่าที่ใจเราจะทำใจตนเองให้เข้มแข็งกับเหตุการณ์เช่นนี้...มันทรมานกับช่วงเวลานั้นเหลือเกินค่ะพี่....น้องคิดว่าน้องผ่านมันมาได้แล้ว....น้องเลยคิดว่าอาจจะมีใครอีกหลายคนที่ประมาทเช่นน้อง....บันทึกนี้อาจช่วยเราในการเตรียมพร้อมกับภาวะการณ์นั้นที่ทุกคนต้องเจอ
"พี่ผ่านมาแล้ว 2 ครั้งในชีวิต
ไม่มีทุกข์ใดจะใหญ่หลวงเท่านี้
แต่เราก็ต้องยืนหยัดต่อไป ทุกคนต้องพบเจอ"
ขอบคุณมากค่ะพี่สาว......ท่านอยู่ในใจเราเสมอค่ะพี่
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ.....ที่ยังคงเป็นกำลังใจที่เข้มแข็งให้น้องเสมอมา....ขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณนะคะ.....การมีรักก็ทุกข์ค่ะ การจากคนที่เรารักยิ่งทุกข์กว่า.....
รู้เท่าทันชีวิต ไม่ประมาทกับการก้าวเดินบนเส้นทางชีวิตที่โลดแล่นนะคะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะพี่แอนที่รัก
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
ทราบข่าวจากคุณครูพรรณาค่ะ
ช่วงนั้นโทรหาพี่แอนแล้วครั้งหนึ่ง แต่พี่แอนไม่ได้รับสาย ยังคุยกับคุณครูพรรณาอยู่เลยว่าไม่กล้าโทรอีก เผื่อพี่แอนจะกำลังยุ่งๆ และที่สำคัญกลัวโทรมาแล้วพี่แอนร้องไห้(แล้วหนูไม่รู้จะทำอย่างไร) เล่าให้ครูพรรณาฟัง ครูพรรณาบอกรู้สึกเหมือนกันเลย..
แต่ไม่ว่าอย่างไร...ยังมีอีกหนึ่งกำลังใจจากน้องสาวคนนี้นะคะ
สู้ๆค่ะ
การก้าวข้ามภาวะที่ทุกข์ทนนั้นออกมาได้นับเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุดเลยค่ะพี่....สำหรับบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นบุพการีผู้มีพระคุณอันหาที่สุดมิได้.....
แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ....เช่นที่พี่แจ๋วว่านั่นแท้เทียวค่ะ...
ขอบคุณค่ะพี่สาวคนไกลอีกคนในกำลังใจที่หยิบยื่นมาให้ในยามนี้
น้องต้องผ่านมันไปได้ค่ะพี่...ขอบคุณนะคะ
10.
ครูตุ๊กแกเอง..เจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะน้องสาวที่น่ารักเสมอ...
ขอบคุณนะคะน้อง......
พี่เห็นเบอร์น้องแล้วล่ะในตอนนั้น... (เป็นสายที่ไม่ได้รับ) แต่อย่าโกรธพี่นะ....ที่ไม่รับสายน้องหรือไม่ยอมโทรกลับในขณะนั้น พี่ยอมรับว่า...พี่่ยังทำใจไม่ได้และยังไม่เข้มแข็งพอที่จะคุยกับคนที่พี่เชื่อว่าเขาเข้าใจพี่ เป็นห่วงพี่อย่างจริงใจ พี่ยังไม่พร้อมจะคุย พี่กลัวตัวเองไม่เข้มแข็งพอแล้วร้องไห้งอแงไม่หยุดเหมือนเด็กเล็กๆ นั่น
กับครูพี่พรรณา...พี่ก็ไม่กล้าโทรเหมือนกัน และที่สำคัญก็เป็นเช่นที่น้องคิดจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่พี่ก็รู้ว่า...พี่ยังมีน้องสาวคนนี้เป็นอีกหนึ่งกำลังใจที่พร้อมส่งมาให้พี่เสมอ
ตอนนี้พี่คิดว่า....พี่ดีขึ้นแล้วนะ พี่ก้าวผ่านมันมาได้เหมือนที่คนอื่นๆ เค้าทำได้
ขอบคุณนะคะ.....ขอบคุณมากๆ ค่ะน้องคนดี
เสียใจด้วยค่ะครู ขอให้ครูมีกำลังใจดีๆ และเข้มแข็ง
ดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุข ดูแลตัวเองได้ดี
ท่านจะได้จากไปอย่างเป็นสุข (และก็หวังว่าคนที่อยู่คงเป็นสุขด้วยนะ)
เป็นธรรมดาของชีวิตที่มีพบก็ต้องมีจาก
หนูคิดว่าครูคงทำได้ดีแล้วในฐานะของคนเป็นลูก
ขอส่งกำลังใจให้ ดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ
- ด้วยรักและห่วงใย-
13.
ลูกศิษย์
ขอบใจนะคะลูก.....
ครูอ่านข้อความของหนูแล้วครูดีใจนะ....ที่ทราบว่าวันนี้หนูกลับมีข้อคิดดีๆ ให้ครูได้
แถมครูยังด้รับกำลังใจที่เข้มแข็งจากลูกศิษย์....จากลูกศิษย์ครูเองเลย
ขอบคุณค่ะลูก....ว่าแต่....แล้วใครกันคะเนี่ยลูกศิษย์ครูคนเนี้ย...
ส่งกำลังใจให้จากที่ไกลๆที่ไหนสักแห่ง
ดีใจค่ะ ที่กำลังใจไปถึงครูอันเป็นที่รัก
สร้างกำลังใจดีๆ ให้ได้นะคะครู
-ด้วยรักและห่วงใย-
สวัสดีค่ะ
15.
ลูกศิษย์คนเดิม
ครูกำลังพยามสร้างกำลังใจดีๆ ที่เข้มแข็งค่ะลูก แต่บางครั้งเมื่อพบเจอของใช้เก่าๆ ของท่าน ครูก็ยังหวลนึกถึงภาพเก่าๆ ที่ผูกพันอยู่นั่นแหละค่ะ แต่ก็ดีขึ้น เข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ คงต้องอาศัยวันเวลาให้ช่วยผ่อนคลาย รวมถึงการปรับใจตนเองให้เข้มแข็งด้วยเช่นกัน
ขอบคุณมากลูก
ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งค่ะครูพี่แอน ยังได้อ่านบ่อปลาของพ่อพี่แอน เลยค่ะ
เป็นกำลังใจค่ะ พ่อจะอยู่ในใจพี่แอนเสมอ ... พ่อพี่แอนไปสู่สวรรค์ อย่างสุข สงบแล้วค่ะ
ขอบคุณนะคะพี่ น้องพบเรื่องราวนี้ในระยะเวลาไล่เลี่ยกับที่คุณ Phornphon เธอเจอน่ะค่ะ....แต่น้องเจอก่อนสักประมาณ 1 สัปดาห์เห็นจะได้
น้องเลยเข้าใจความรู้สึกที่คุณ Phornphon เธอบอกว่า...คงต้องอาศัยเวลาที่พร้อมกว่านี้ ให้ใจเข้มแข็งกว่านี้...แล้วจะกลับคืนสู่สภาวะปกติค่ะพี่คิม
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่เข้มแข็งค่ะพี่....ขอบคุณมากๆ ค่ะพี่
ขอบคุณนะคะน้อง ต่อแต่นี้ไปคงไม่ได้อ่านกิจกรรมแห่งความพอเพียงของพ่อพี่แล้วล่ะค่ะ
หากจะได้อ่านบ้าง....ก็คงเป็นการย้อยรอย....รำลึกถึงเรื่องราวครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่โน่นล่ะค่ะ
พ่อจะอยู่ในใจพี่เสมอจริงๆ ค่ะ.....พี่เองก็เชื่อเช่นนั้นค่ะว่า...พ่อพี่ไปสู่สวรรค์แล้วจริงๆ
ขอบคุณนะคะน้องปู.....ดูแลคนที่อยู่ที่เรารักและรักเราให้มากที่สุดนะคะ
ขอบคุณจริงๆ...ขอบคุณจากใจค่ะ
พี่แอน มาแล้วดีกว่ามาช้า หารูปลูกพ่อเนียนไม่พบ ดัน save ไว้ในเครื่องที่บ้านพี่เลยอดเอามาโชว์เลย
ได้หยุดหรือยังพี่ วันนี้วันจักรี อย่าเผลอไปทำงานนะ ฮ่าๆๆ (อย่าบอกใครนะ ผมไปที่ทำงานมา เอ ทำไมไม่มีคน แย๊ก วันนี้วันหยุดนี่น่า ฮ่าๆๆๆ)