กระเป๋าสัมภาระวางเรียงราย

๑๗.๑๒ น. วันพุธที่ ๓๑ มีนาคม  ๒๕๕๓


           สามชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนออกเดินทาง  กระเป๋าสัมภาระวางเรียงรายราวกับจะไปเป็นสัปดาห์  แต่ก็นั่นแหละต้องเพื่อเหลือเพื่อขาด  แต่ก็ยังมีลางสังหรณ์อยู่ในใจว่าต้องลืมอะไรบางอย่างแน่ ๆ (มีบ่อยครั้งที่เป็นเช่นนั้น) แต่ก็จะพยายามให้พลาดน้อยที่สุด...
           ค่ายการเรียน วันนี้ปิดฉากลงด้วยความประทับใจที่ยังติดตรึง  เหลือไว้เพียงความทรงจำของช่วงเวลาที่พวกเราและเด็ก ๆ ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน  แม้จะเป็นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ แต่มันจะถูกจดจำไปอีกนานแสนนาน  


           ซุ้มการเรียนรู้และประมวลภาพกิจกรรมต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น  ถูกวางเรียงรายเป็นเส้นโค้งประมาณเศษหนึ่งส่วนสี่ของวงกลม  เก้าอี้ถูกนำมาวางเรียงแถวให้สวยงามและเช็ดถูจนสะอาด  เครื่องขยายเสียง  ไมโครโฟน  ถูกทดสอบการทำงานอยู่หลายหน  เพื่อจะไม่ได้กลายพันธุ์ไปเป็นสัตว์เดรัจฉานจำพวกเฝ้าบ้าน แล้วส่งเสียงเห่าหอนเอาตอนท่านประธานจะกล่าว (มักพบเห็นในงานใหญ่ ๆ อยู่บ่อย ๆ ) น้ำดื่ม น้ำแข็ง น้ำร้อน กาแฟ ถูกจัดวางไว้ให้พร้อมที่จะเสิร์ฟได้ทันที  เกียรติบัตร  คำกล่าวรายงาน คำกล่าวของท่านประธานถูกจัดเรียงและอ่านทบทวนอยู่หลายรอบ  นักเรียนถูกนัดแนะซักซ้อมพิธีการตามขั้นตอน  การนั่งตามลำดับเกียรติบัตร  ยังเหลืออะไรอีกมั้ย  ที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อม  เราพร้อมหรือยังนะ...


            ๐๙.๓๐ น. รถยนต์ท่านผู้อำนวยการเลี้ยวเข้าจอดที่โรงจอดรถ  ท่านประธานมาถึงพิธีตามเวลาที่นัดหมายในกำหนดการ  แล้วพิธีการทุกอย่างก็ดำเนินไปตามลำดับขั้นตอน  ที่ซักซ้อมกันมาและจบลงด้วยดี...  


             หลังท่านประธานเดินทางกลับไปแล้วซึ่งเป็นเวลาประมาณ ๑๐.๓๐ น. ก็เป็นกิจกรรมปิดท้ายคือการสืบสานประเพณีวัฒนธรรมไทย  เริ่มจากการละเล่นพื้นบ้าน  มอญซ่อนผ้า  งูกินหาง รีรีข้าวสาร  เสือกินวัว  โดยขณะที่กำลังเล่นอยู่นั้น  ขณะครูชายทั้งหลาย ก็ไปหยิบเครื่องดนตรีอีสานมาบรรเลง  เริ่มจาก พิณ กลอง ฉิ่ง ฉาบ และปรบมือก็ใครพอช่วยอะไรได้ก็ทำกันไป  เรียกได้ว่าร่วมแรงร่วมใจสร้างสรรค์ความครื้นเครง...


              ปิดท้ายจริง ๆ  สิ่งที่เด็ก ๆ ทุกคนต่างรอคอย  ก็คือการได้เล่นน้ำสืบสานประเพณีสงกรานต์ (เล่นล่วงหน้ากันหลายวันเลย) แล้วทุกคนก็ต้องกลับบ้านกันด้วยตัวเปียก ๆ เอาความเย็นชุ่มฉ่ำกลับบ้านไปในวันปิดค่ายปีนี้...


              ๑๗.๕๘ น. เหลือเวลาอีกไม่มาก คงต้องใช้เวลาที่เหลือนับจากนี้สืบไปเบื้องหน้า  คงต้องไปสำรวจตรวจตราสัมภาระอีกรอบ  เพื่อความพร้อมสำหรับการเดินทาง  คุณพร้อมหรือยัง...