สายลมร้อนพัดมาวูบหนึ่ง สมณะหนุ่มทอดสายตายาวออกไป ข้ามท้องถนนที่มุ่งเข้าสู่เมืองหลวงสู่ท้องทุ่งอันกว้างใหญ่ มนต์เสน่ห์ของท้องทุ่งยามนี้พลันให้นึกถึงหนังสือหลายๆเล่มของ"ไม้ เมืองเดิม" โดยเฉพาะ"แผลเก่า"ซึ่งคงจะเข้ากับสถานการณ์ขณะนี้ได้เป็นอย่างดี พลันสายตาก็จับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มที่ขบกรามเป็นสันนูนครุ่นคิดในถ้อยคำของสมณะหนุ่ม พลางพูดออกมาด้วยอารมณ์ขัน
"อึอึอึๆ ท่านก็พูดเป็นการ์ตูนไปได้ เอาจริงๆท่านผมควรจะทำอย่างไร"
"ทำใจ....ก่อนเลยอันดับแรก"
"พูดจริงหรือพูดเล่นท่าน"
ชายหนุ่มคลายความเศร้าใจด้วยหญิงคนรักจากไปกลายเป็นสงสัยในถ้อยคำของสมณะหนุ่มเข้าแทนที่ ส่งสายตาเป็นนัยรบเร้าให้เอื้อเอ่ยถ้อยคำต่อไปเพื่อบรรเทาความสงสัยให้กระจ่าง
"หากเราทำใจยอมรับ"สมณะหนุ่มกล่าวต่อ" หรือมีความเห็นที่ถูกต้องว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของธรรมดา คนทั่วไปเขาก็พบเจอได้ไม่อยากเย็นนักเพียงแต่ว่าคนที่ตายจากไปนั้น หากเป็นคนที่เราไม่รู้จักหรืออยู่คนละประเทศความรู้สึกที่มีต่อสิ่งพบเจอก็มีไม่มาก หากแต่คนเหล่านั้นไกล้เราเข้ามาเรื่อยๆ ความรู้สึกที่เรามีก็เพิ่มขึ้นความผูกพันธ์มันก็มากขึ้น หลายคนจึงเริ่มทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของคนที่เราเคยผูกพันธ์นั้น หากเราทำใจยอมรับ หมายถึงเข้าใจสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นของธรรมดาโลกของคนที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ยังคงต้องเวียนว่ายตายเกิดแบบนี้ไปอีกนาน สำหรับคนๆเดียว ท่านอาจารย์สายป่าหลายรูปบอกว่าแผ่นดินไทยไม่มีที่ฝัง เกิดตายไม่รู้เท่าไหร่ บางทีโยมอาจจะต้องอ่านหนังสือธรรมะสักเล่ม อาจจะทำให้ความรู้สึกดีขึ้น มีหลักคิด มีความเห็นที่ตรงขึ้น"
แดดแก่ๆของเช้าสายๆวันจันทร์เริ่มร้อนแล้ว เสียงตะโกนบอกคนขึ้นรถสองแถวดังขึ้นระหว่างการสนทนาของสมณะหนุ่มด้วยถึงเวลาที่รถจะต้องออกแล้ว นำพาผู้คนมุ่งสู่จุดหมายปลายทางเช่นหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา สมณะหนุ่มถอนหายใจเอ่ยพร้อมกับกระชับย่ามขาวแนบลำตัวเตรียมขึ้นรถ "บางทีโยมผ่านไปแถววัดนั้น แวะถามหาอาตมาได้ อาจจะมีหนังสือดีๆให้โยมสักเล่มหนึ่ง" ป่านนี้นักศึกษาคงรอเรียนกันแย่แล้ว สมณะหนุ่มนึกในใจ ...หากไม่เห็นหน้าอาจารย์สอนสักราวๆสิบนาทีหลังเสียงกริ่งเข้าห้อง.....คงพากันหนีกลับบ้านหมด!
(เรื่องราวบอกผ่าน ณ..ช่วงเวลาหนึ่งระหว่างการเดินทางของสมณะหนุ่มผู้ยังข้องต่อโลก)
