อยู่ดีๆ...มาแกล้งน้องให้ร้องไห้                น้ำตาไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง

หาคนปลอบรอบกายไม่มีทาง                 ให้อ้างวางหวั่นไหวใจอยู่คนเดียว

อยู่ดีๆ...ยินเสียงเพลงพี่มีมาให้                กำลังใจปลอบขวัญได้ไม่โดดเดี่ยว

เหมือนทุ่งทองก่อนโน้นเฝ้าคอยเคียว        ประเดี๋ยวเดียวพี่มาปลอบหายตกใจ

เสียงเพลงพี่เหมือนดั่งมือเช็ดสองแก้ม       น้องจึงแย้มเสียงสรวลหัวเราะได้

รอยน้ำตาเกลื่อนแก้มลบเลือนไป              หยุดร้องไห้กลับยิ้มได้ทั้งน้ำตา