ในคืนนี้...ฉันเหงา เมื่อไร้เงา...จันทรา..บนฟ้ากว้าง มีเพียงเมฆ..มืดมัว..สลัวราง ฟ้าอ้างว้าง..พาใจ..ให้เดียวดาย ก่อนนี้...ยามฉันเหงา ค่อยบรรเทา...เมื่อจันทร์..ปันแสงฉาย มีแสงจันทร์นวลอ่อน...ช่วยผ่อนคลาย แม้ข้างกาย..ไร้รัก..ให้พักใจ แต่คืนนี้...จันทร์หาย สิ้นแสงฉาย..เดือนดับ..ลับไปไหน เคยผุดผาด..สาดส่อง..ผ่องอำไพ ครั้นคลาไคล...ใยลับ...ไม่กลับคืน ในคืนนี้...ฉันจึงเหงา แม้ดวงดาวหลับไหล...ไม่ยอมตื่น มองท้องฟ้า..มืดดำ..คราค่ำคืน มีฉันยืน...เดียวดาย...ไร้เงาจันทร์ กิ่งไผ่...ใบหลิว
อ่านแล้วเศร้าจังเลย
น่าห็นใจคะ
หวังจันทร์เจ้ากลับมาในคืนใหม่
สาดแสงให้ไผ่หลิวผ่องสุขสม
มีดาวล้อแสงเล่นโลกรื่นรมย์
สิ้นระทมห่มแสงทาบอาบไอจันทร์
ในคืนนี้...ฉันจึงเหงา แม้ดวงดาวหลับไหล...ไม่ยอมตื่น
ท้องฟ้า..มืดดำ..คราค่ำคืน มีฉันยืน...เดียวดาย...ไร้เงาจันทร์
คืนต่อไป...ฉันเลิกเศร้า ขอวอนดาวสกาวส่อง...จากสวรรค์
มองนภา...สวยพราวเทียมเท่ากัน มีเธอฉัน...นั่งเรียง...เคียงนับดาว
..สวัสดีครับ
..รักเธอ..แต่เกลียดตัวเอง..ที่คอยคิดถึงอยู่ร่ำไป..
สวัสดีค่ะ
แปลกนะคะ... ยามค่ำคืน ท้องฟ้ามืดมิด ไวร้ดาว ทำให้เราเหงาสุด....
บทกลอนนี้ ตอกย้ำให้ เหงาๆๆๆๆ อีกแล้ว
แต่ก็พร้อมที่จะเหงา เพราะกลอนบทนี้ค่ะ
ท้องฟ้ายามค่ำคืน มีอิทธิพลต่อจิตใจคนเสมอๆนะคะ
ดีใจนะคะที่คุณอรวรรณตามมาอ่านอีกบทนึง
..ขอบคุณมากค่ะสำหรับกลอนเพราะๆที่นำมาฝาก
...ได้รัก...ดีกว่ารักไม่ได้ไม่ใช่หรือ
ใจเรา..ซื่อสัตย์ต่อตัวเราเสมอ
เพียงแต่เราไม่ยอมรับเท่านั้น
...อย่าเกลียดตัวเองเลยนะคะ..
คนที่ตกเป็นทาสของท้องฟ้ายามราตรี
มักมีอารมณ์แบบนี้...เหมือนกัน..^-^
ขอบคุณค่ะที่มาทักทาย
ไม่ว่าคืนนี้ คืนไหน จะมีจันทร์ฉาย หรือดาราพราย
แค่เพียงฝันว่า อยากนอนมองท้องฟ้าด้วยกันอีกครั้ง
วาวๆๆๆ....
ต่อกลอนได้เพราะพริ้งดีจังเลยค่ะ
คอเดียวกันแบบนี้..คุยกันได้ยาวเลย
ขอบคุณมากนะคะ
วิธีแก้เหงาเมื่อมองจันทร์
คือ..มีเขาคนนั้น..นั่งมองเป็นเพื่อน
...แบบนี้ใช่มั้ยเอ่ย..^-^
จันทร์ไม่เคยเอ่ยลาจากฟ้ากว้าง
แม้คืนแรมแจ่มกระจ่างกลางใจฉัน
แม้ฟ้าจะเงียบเหงาไร้เงาจันทร์
แต่ใจนั้นยังสว่างกระจ่างใจ
จันทร์ไม่เคยทิ้งฟ้าให้ว้าเหว่
จันทร์กล่อมเห่ยามฟ้าหมองและร้องไห้
จันทร์เป็นเพื่อนมิแรมร้างหรือห่างไป
อยู่เคียงใกล้จนกว่า...จะสิ้นลม
..กิ่งไผ่ใบหลิวรู้ไหมใครเขียนกลอนบทนี้...
สวัสดีค่ะ...พี่ครูป.1
รู้ค่ะ..ว่าใครแต่ง และแต่งไว้ที่ไหน
ตอนอ่านครั้งโน้นก็คิดว่าไพเราะ หวานมากๆ
แต่มาอ่านครั้งนี้....มันเศร้า...เศร้าเอามากๆ..ทั้งๆที่เป็นกลอนบทเดียวกัน
ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงคนแต่งนะคะ
ก็ได้แต่หวังว่า...เขาคงกลับมาที่นี่อีกครั้ง...
สวัสดีค่ะ
ขอบพระคุณที่ไปเยือนนะคะ
มองท้องฟ้าดีๆ อาจมีดวงตาใครจ้องมองมา จากฟากฟ้าโน้นก็ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะที่มาเยี่ยม
ฝากหวัดดีน้องไอซ์ด้วยนะคะ
ขอบคุณที่มาเยี่ยมเช่นกันนะ
"ฟ้าคืนนี้ลางเลือนไม่เหมือนก่อน พาอาวรณ์ใจคอยละห้อยหา
เคยมีดาวพราวพร่างสว่างตา แผ่นนภาค่ำนี้ไม่มีจันทร์
ทอ้งฟ้าทนหม่นหมองครองความโศก สุดวิโยคสุดอาลัยเหมือนใจฉัน
มีใจภกดิ์รักแน่นนานปานชีวัน แต่เธอนั้นร้างเลือนเหมือนฟ้าไร้ดาว.........
อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ
มาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว จะได้ไม่เหงาค่ะ :-)