หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปที่หนูงอแงไม่ยอมเขียน หลังจากฟังนิทานขำ ๆ จากครู ทำให้หนูนอนต่อไม่ลง จึงขอโอกาสเขียนถอดบทเรียนเรื่องนี้สักที

 

หากเอ่ยถึงครู ท่านเป็น “ต้นแบบแห่งความดีงาม” แม้ว่าตอนเริ่มต้นหนูไม่ชอบท่าน และไม่เข้าใจว่าท่านเข้ามาในชีวิตนี้ทำไม แต่พอเวลาผ่านไป ความดีของท่านพิสูจน์ความเมตตา "ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำ ณ วันนี้ไม่มีความสงสัย มีเพียงความเชื่อมั่นและไว้วางใจในท่านเสมอ"

 

ในมุมมองเล็ก ๆ ของศิษย์ ครูท่านภาวนาอย่างไร เรื่องเล่าจากความจำได้และการอ่านสมุดบันทึกของครู

ท่านภาวนาโดยใช้การนำวิถีแห่งมรรคมาปรับใช้ในการดำเนินชีวิต น้อมนำเอาศีลเข้ามาแนบใจ

 

เหมือนที่ครูสอนหนูเสมอ ๆ ว่า สิ่งที่ทำเป็นศีลหรือไม่เป็นศีล ครูบาอาจารย์รู้ท่านรู้จะสรรเสริญหรือตำหนิ เป็นประโยชน์หรือไม่เป็นประโยชน์ ครูไม่ใช่เพียงสอนหนู แต่ท่าน ทำให้ดูว่า "ต้องทำอย่างไร"

ตั้งแต่รู้จักครูมาท่านเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทะมัดทะแมง ทำตัวสบาย ๆ ท่านพูดเสมอ ๆ ว่า อยู่กับลมหายใจ “หายใจรึเปล่า?” “หายใจ ๆ” “อยู่กับลมหายใจ” หลัง ๆ ครูท่าน พบครูบาอาจารย์ท่านหนึ่ง ที่บอกว่า “หายใจสบาย หายใจเข้าสบาย หายใจออกสบาย”

เครื่องอยู่ที่ครูท่านน้อมนำมาคือ ลมหายใจ

การปฏิบัติธรรมของครู คือ ทุกขณะ ทุกคนที่เข้ามาในชีวิต ทุกอารมณ์ ทุกความคิด ทุกสิ่งที่ปรากฏ คือโจทย์ที่ต้องเรียนรู้ ถอดรหัส ครูมักจะมีเรื่องมาขบคิด ถอดรหัส เพื่อทำความเข้าใจในปรากฏการณ์ต่าง ๆ เสมอ ๆ บ่อยครั้งที่ครูเปิดโอกาสให้ร่วมเรียนรู้กับท่านด้วย เมื่อไหร่ที่ท่านเจอโจทย์ท่านจะเร่ง ๆ ๆ เจริญสติ เร่งปฏิกิริยา จนเกิดความกระจ่าง พอกระจ่างแล้วครูก็วาง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

ณ ขณะที่ครูวางเรื่อง ๆ หนึ่งก็จะมีโจทย์เข้ามาให้ครูต้องเรียนรู้เสมอ ๆ บ่อยครั้งที่ครูบอกว่า “มันยากขึ้นเรื่อย ๆ มันยิ่งยาก ก็แสดงว่าใกล้จะถึงยอดเขาแล้ว”

 

มีหลายคนที่เข้ามาวนเวียนในชีวิตของครู หากท่านมีโอกาสช่วยเหลือใครได้ ท่านทำเลยไม่รีรอ ขณะที่ครูลงมือช่วยเหลือบางครั้งก็ได้รับผลกระทบแล้วบาดเจ็บกลับมา เหมือนคนไปเก็บกู้ระเบิดแล้วโดนสะเก็ดระเบิด แต่ครูก็ไม่เคยย่อท้อ ท่านบอกเสมอว่า “เรารู้วิธีในการเยียวยาตนเอง แต่เขาไม่รู้ เราจึงต้องช่วยเขาให้เต็มที่” ซึ่งหนูก็เป็นอีกหนึ่งในหลาย ๆ คนที่ได้รับการช่วยเหลือจากครู

 

การปฏิบัติของครู ท่านใช้ “ใจนำ” แล้ว “มีสติกำกับ” บัญญัติแบบโลก ๆ หรือมุมมองแบบคนทั่ว ๆ ไป หลายคนอาจจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าหากใคร ใช้ใจสัมผัส ใช้ใจมอง วิถีแห่งการปฏิบัติของครู จะรับรู้ได้ในใจถึง

“ความสงบ ร่มเย็นและเป็นสุข”