จาก “ศิลปะสำหรับการมีชีวิตในโลก” ของท่านพุทธทาสภิกขุ

     ผมพบบันทึกเก่าที่เคยบันทึกไว้ อยากนำมาเล่าต่อเป็นงานของท่านพุทธทาสภิกขุ ว่าด้วยเรื่องศิลปะสำหรับการมีชีวิตในโลก จริง ๆ แล้วผมค้นบันทึกนี้อยู่นานในสมุดบันทึก หากอยู่ใน GotoKnow.Org คงค้นไม่นานขนาดนั้น หลังจากที่ใช้เตือนตัวเองแล้ว ก็ขอนำมาเผยแพร่ไว้ด้วยครับ ทั้งนี้เพื่อเตือนตนของใคร ๆ ที่อยากร่วมใช้กับผม และเพื่อการสืบค้นได้ง่าย ๆ ในคราวต่อ ๆ ไป ดังนี้ครับ

  • ความสุขนั้น คือ ความพอใจ ถ้าความพอใจโง่ ก็สุขโง่ ความพอใจหลอกลวงก็สุขหลอกลวง ความพอใจแท้จริง ก็สุขแท้จริง
  • เราทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน ถ้าเราเบื่อ มันก็ตกนรกอยู่ที่โต๊ะทำงาน แล้วเราคิดว่า พอถึงเย็นเลิกงาน ไปเที่ยวกินเหล้าเมายากามารมณ์อะไรก็เป็นความสุข มันก็เป็นความโง่
  • สุขที่แท้จริง อยู่ที่การทำงานถูกต้องตามความเป็นมนุษย์ เรามีความเป็นมนุษย์ ทำหน้าที่ของมนุษย์อย่างถูกต้อง เราพอใจ เรายกมือไหว้ตัวเองได้ นั่นคือความสุข
  • พอถึงวันเงินเดือนออก ไม่รู้ไม่ชี้ มันไม่ไปไหนเสียหรอก เราไม่ต้องไปนึกถึงมัน เราเอาเงินเดือนไปใช้ให้ถูกต้อง อย่าใช้เพื่อทำลายตัวเองให้วินาศ
  • ชาวนาคนนึง ไถนามีความสุขอย่างยิ่ง ขุดดินก็มีความสุข ไถนาก็มีความสุข อะไร ๆ ก็มีความสุข พอข้าวสุก เอาไปขาย ไม่รู้ไม่ชี้ ลูกเมียเขาจะไปทำกันอย่างไร ก็ไม่รู้ไม่ชี้ ฉันมันเป็นสุขเมื่อไถนา เมื่อขุดดิน เมื่อทำการงาน นี่! เป็นความสุขอย่างนี้มันแท้จริงกว่า
  • ขอให้มีความสุขจากการทำงานในขณะที่ทำงาน มันสุขเสียแล้ว มันไม่ต้องไปหาความสุขที่หลอกลวงคดโกงที่ไหนอีก ปัญหามันหมดไป เรามีการงานที่เป็นสวรรค์ ไม่เป็นนรก